يُنَادَوْنَ مِن مَكَانٍ بَعِيدٍ».[١] از اين سخن معلوم شد او از راه دورى آمده است. گفتم: كجا مى‌روى؟ گفت: «وَ لِلّهِ عَلَى النَّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ مَنِ اسْتَطَاعَ إِلَيْهِ سَبِيلًا».[٢] فهميدم قصد كعبه را دارد. گفتم چند روز است كه در سفر حج آمدى؟ گفت: «خَلَقَ السَّماوَاتِ وَ الْأَرْضَ وَ مَا بَيْنَهُمَا فِى سِتَّهِ أَيَّامٍ‌»[٣]. با آيه به من فهماند شش روز است كه به اين سفر آمده. گفتم: آيا در اين پنج و شش شبانه‌روز غذا خورده‌اى؟ در جواب اين آيه را خواند: «وَ مَا جَعَلْنَاهُمْ جَسَداً لا يَأكُلُونَ الطَّعَامَ‌»[٤]: خداوند جسد و بدن آنان (انبيا) را طورى قرار نداده است كه طعام نخورند. گفتم كه پس عجله كنيد تا از اين جا برويم و به قافله برسيم. اگر بتوانيم به قافله برسيم، از اين بيابان نجات پيدا مى‌كنيم. گفت: «وَ لَانُكَلِّفُ نَفْساً إلَّا وُسْعَهَا».[٥]

[١] ٢. فصلت: ٤٤.

[٢] ٣. آل‌عمران: ٩٧.

[٣] ٤. فرقان: ٥٩

[٤] ٥. انبياء: ٨.

[٥] ١. مؤمنون: ٦٢.