انسانى كه شاغول زندگى خود را دستورات خداوند، انبياء و ائمه قرار مى‌دهد، به فرموده قرآن مجيد، تبديل به انسانى مستقيم خواهد شد. ريش كلمه «مستقيم»، «ق و م» است، به معناى پايدار، استوار و پابرجا؛ وجودى كه در دنيا از حمله همه خطرات معنوى در امان است، و در قيامت هم از طوفان‌هاى قيامت، فزع اكبر، عذاب خدا و آتش جهنم محفوظ است. اين دو برنامه كه يكى دنيايى است و يكى آخرتى، بهره مستقيم بودن است. وجود يك چنين انسان‌هايى، منافع مهمى براى ديگران و براى خودشان دارند. حالات اين افراد، اخلاقشان، اعمالشان، منششان و روششان، تربيت‌كننده نفوس و رشددهنده ديگران است، و آن‌ها ديگران را در كنار خودشان مستقيم بار مى‌آورند. هر يك نفرى كه به خاطر آن‌ها مستقيم‌