فداكارى فرمود: «مَا قَامَ وَ لَا اسْتَقَامَ دِينِى الَّا بِشَيْئَيْنَ: مَال خَدِيجهِ وَ سَيْفِ عَلِىِّ بْنِ ابِى‌طَالِبٍ»[١]: اين دين به مال خديجه (س) و شمشير على (ع) تا روز قيامت پا بر جا شد؛ يعنى پيغمبر (ص) ثواب مال خديجه (س) را گذاشت كنار شمشير على (ع). در پاسخ به اين تلاش‌ها و يارى‌ها بود كه پيغمبر (ص) خديجه (س) را به پاداش خانه‌اى در بهشت بشارت داد، خانه‌اى از يك قطعه (از زبرجد) در بهشت كه در آن رنج و ناآرامى نيست.[٢] خديجه (س) تمام سختى‌ها را همراه پيغمبر (ص) تحمّل كرد و تمام هزار شبانه‌روزى كه حضرت (ص) در شعب ابى‌طالب حبس بود، اين بانو خم به ابرو نياورد. اين زن، هزار شبانه‌روز، تشنه، گرسنه و پابرهنه در محاصره دشمن به سرآورد و در اين مدّت، هميشه به پيامبر (ص) مى‌گفت: جان من فداى تو باد!

[١] ١. شيخ محمد مهدى حائرى، شجره طوبى، ص ٢٣٣.

[٢] ٢. بحارالانوار، ج ١٦، ص ٨.