اعتكاف و احكام آن - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٨ - الف) آيه وَ عَهِدْنَا إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَ إِسْمَاعِيلَ أَن طَهّرَا بَيْتِىَ لِلطَّائِفِينَ وَ الْعَاكِفِينَ

اعتكاف عبادت است‌

اعتكاف‌ [١] به معناى توقّف و ماندن در مسجد به قصد عبادت است؛ و قرآن، روايات، اجماع و عقل دلالت بر رجحان و عبادت بودن آن دارند.

١) قرآن‌

الف) [آيه وَ عَهِدْنَا إِلَى‌ إِبْرَاهِيمَ وَ إِسْمَاعِيلَ أَن طَهّرَا بَيْتِىَ لِلطَّائِفِينَ وَ الْعَاكِفِينَ‌]

«وَ عَهِدْنا إِلى‌ إِبْراهِيمَ وَ إِسْماعِيلَ أَنْ طَهِّرا بَيْتِيَ لِلطَّائِفِينَ وَ الْعاكِفِينَ وَ الرُّكَّعِ السُّجُودِ» [٢] «و ما از ابراهيم و (فرزندش) اسماعيل پيمان گرفتيم كه: خانه مرا براى طواف‌كنندگان و اعتكاف‌كنندگان و ركوع و سجده‌كنندگان (از هر پليدى) پاك و پاكيزه كنيد». اين آيه مباركه دلالت دارد بر اين كه طواف، اعتكاف، ركوع و سجود در يك سياق و راستا بوده و محبوب‌

[١]. اعتكاف (افتعال) از واژه عَكَفَ است؛ و در اصل، به معناى محبوس ماندن و در مكانى مقيم شدن و ملازم چيزى بودن است (مكث و لبث)؛ و در اصطلاح شرع، به معناى توقّف و ماندن در مساجد به قصد عبادت است.

[٢]. سوره بقره، آيه ١٢٥.