در جستجوى خدا - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣ - خداشناسى از راه درون

بطرف وجود مرموزى مى خواند كه اينهمه شگفتيها و زيبائيها از اوست، اين نداها نداى فطرت است.

اين حقيقت را انكار نمى كنيم كه فطرت تحت تأثير تبليغات و محيط و عوامل ديگر قرار مى گيرد، ولى خود را پنهان مى كند، نه آنكه نابود گردد. و لذا در لحظات حساس و خطرناك زندگى باز خود نمائى مى كند، مانند ساعتى كه انسان خويش را مقابل بيماريهاى سخت، سيلها و طوفانهاى شديد، امواج دريا و خطر سقوط هواپيما مى بيند، آرى آندم كه سيل ديوانه وار مى غرد و امواج همانند كوه به سر و كله هم مى پرند، و بعضى از پروانه هاى هواپيما از كار كار مى افتد و دست بشر از قدرت مادى كوتاه مى گردد، اين احساس مرموز درونى باز خود را آشكار مى كند و ندا مى دهد كه يك نيروى عظيم مافوق طبيعى هست كه ممكن است تو را نجات دهد.

در طول تاريخ به زندگانى افرادى بر مى خوريم و يا آنها را مشاهده مى كنيم كه در حال عادى هيچگونه تمايلى به اين مبدأ بزرگ نشان نمى دادند اما بهنگام بروز حوادث مؤمنانى قرص و محكم از آب در آمدند.