در جستجوى خدا - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٤ - نزاع لفظى

در كلمات علماء علوم طبيعى گاه ديده ميشود كه براى «طبيعت» (خالق اصلى جهان از نظر آنها) صفاتى از قبيل علم و هدف قائل شده اند مثلا ميگويند: «طبيعت دريچه هاى قلب را باين جهت يك طرفه قرار داده كه خون از حفره هاى پائين قلب بحفره هاى بالا برنگردد و عمل گردش خون مختل نشود»!

بديهى است طبيعت كور و كر، نه تنها در كارش «هدف» ندارد، بلكه اساسا وجود خود را هم درك نميكند و اين خداوند بزرگ است كه قدرت و علم فوق العاده دارد و هر چيز را در اين جهان براى هدف و منظور خاصى آفريده است.

اين دسته از علماء مادى را بايد «خدا پرستان شرمگين‌»! نام نهاد زيرا بحقيقت ذات و صفات او معترفند ولى در اسم گذارى او با خداپرستان سر جنگ دارند. و روى نامگذارى دعوا دارند؛ در حالى كه ما آنها را كاملا از نظر نامگذارى آزاد مى گذاريم. آنها همينقدر بگويند علت نخستين اين جهان داراى علم و هدف و برنامه است ما از آنها قبول مى كنيم، بگذار نام او را «طبيعت» بگذارند!