نشریه حوزه - دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم - الصفحة ١٠

سردبير محترم مجلّه حوزه حفظه اللّه
ضمن تشكر و سپاس از مراحم عالى وصول شماره هاى ٥٢ و ٥٣ مجلّه ارزشمند (حوزه) را كه همچنان در ميان نشريات فرخنده حوزه مقدسه قم مى درخشد و حوزويان و علاقه مندان به حوزه را سيراب مى سازد اعلام مى دارد. در اين سالهاى اخير بزرگانى را كه از اوتادِ اين مركز مقدس بوده اند از دست داده ايم و همين روزها شاهد فقدان وجود مبارك حضرت آية اللّه العظمى حاج ميرزا هاشم آملى اعلى اللّه مقامه الشريف بوده ايم و با آشنايى نزديكى كه با آن جناب داشته ام اين ضايعه را بايد جبران ناپذير دانست. اين بزرگوار در سال ١٣٣٦ هجرى شمسى در نجف اشرف مقيم بودند و ما قريب به يك ماه و نيم همراه پدرم به عنوان زيارت عتبات در نجف اشرف به سر مى برديم در جلسه درسشان حضور به هم مى رساندم. البته چندان مرتب اين توفيق دست نمى داد. آنچه در محضر درسشان جلب نظر مى كرد حضور ذهن نسبت به آراء بزرگان فقه و صاحب نظر بودن معظم له بود كه همراه با تواضع كم نظيرى حقايق فقه و اصول را بيان مى فرمود و تدريس ايشان در مسجد طوسى برگزار مى شد. به مرحوم والدم اصرار مى كرد كه اين بنده در نجف اشرف به تحصيلات حوزوى ام ادامه دهم و ح تى فرمودند: (همه مسؤوليتهاى اداره امورم را به عهده مى گيرند.)

چند بار به مرحوم پدرم اين امر را خاطر نشان فرمودند. امّا مرحوم والدم به خاطر ضعف مزاج اين جانب به اين امر راضى نشدند و اين بنده از توفيق ادامه تلمذ نزد اين عالم ربّانى و اساتيد حوزه مقدسه نجف اشرف بى نصيب شدم. طى مدت اقامت در
نجف همواره به صورت پدرى دلسوز و متواضع اين بنده را مورد تفقد قرار مى دادند. يك بار هم شايد در سال ١٣٤٩ همراه تنى چند از علماء شهرستان بابل و حضرت آية اللّه روحانى نماينده محترم مقام معظم رهبرى در مازندران به عزم زيارت و درك فيض محضر مبارك ايشان در روستاى ييلاقى پردمه راه دور و درازى را كه صعب العبور بود و بيش از ده ساعت به طول انجاميد طى كرديم. آن جناب در مسجدى ساده و بى آلايش نماز جماعت برگزار مى فرمودند و دانشمند معظم حضرت آية اللّه حسن زاده آملى ابقاه اللّه للاسلام و المسلمين در همان مسجد منبر مى رفتند و با بيان شيرين و مطالبى عميق و پرمايه كه قداست خطابه و بيان و وعظ را خاطرنشان مى ساخت در خور فهم همگان اعم از مبتدى و منتهى چنان روحانيت به اين محفل مقدس مى داد كه بلا اغراق از آن سير نمى شديم. و حضرت آية اللّه العظمى آملى رضوان اللّه تعالى عليه با تواضعى معصومانه و دل انگيز اين گردهمايى عارى از شوائب را رونقى بى نظير مى بخشيدند. در ساعات فراغ در اين مدت چند روز همواره در محضر ايشان به سر مى برديم. روزها و شبها با اين كه ساعاتى طولانى درك فيض مى كرديم همواره احساس غبن مى نموديم كه چرا درنگ ايشان تا بامدادان در شبها ادامه نمى يابد.

لحظاتى كوتاه صرف سخنهاى روزمره و احياناً مزاحهاى نشاط انگيز آن بزرگوار مى شد و بحثهاى متنوع علمى اين عزيز از دست رفته عمده فرصتهاى محضرشان را تشكيل مى داد كه گويا هدر رفتن وقت و فرصت را در مذاكرات غير سودمند به هيچ وجه روا و مجاز نمى دانستند. با اين كه چند بار با زلزله در همين روستا مواجه شديم. راضى نبوديم محضر ايشان را ترك گوييم. امّا بيمارى آسم يكى از همراهان كه همواره نامبرده را به وضع خطرناكى دچار مى ساخت ناگزير شديم به شهرستان بابل مراجعت كنيم.

حضرت آية اللّه العظمى (ره) اصرار مى فرمودند در آن جا توقف بيشترى داشته باشيم و ما نيز سخت علاقه مند بوديم كه از اين فرصت گرانبها بهره فزونترى نصيب ما گردد. از اين رو يكى ـ دو روز بيشتر در آن جا
مانديم. لكن چون اين روستا در نقطه بسيار مرتفعى قرار داشت و اين همراه ما گرفتار بيمارى تنگى نفس بود با تأسف و فسردگى خاطر با آن جناب وداع كرديم.

محضر مقدس اين بزرگوار آنچنان از لحاظ علمى و روحانيت و تقوا و برخوردهاى صميمى جالب بود كه اين بنده با اين كه حدود بيست و دوسال از اين جريان مى گذرد لطف و صفاى آن را فراموش نمى كنم.

شب ساعت دوازده اخبار راديو را به گوش مى سپردم و خبر رحلت اين عالم وارسته و كم نظير آنچنان مرا بى تاب و توان ساخت كه خواب از دستم ربوده شد و آنچنان متأسف گشتم كه نتوانستم از گريستن خوددارى كنم. چرا كه اين بنده به سهم خود فضائلى سترگ را در اين وجود مقدس سراغ داشتم كه فقدان آن عالم الهى را غبنى غير قابل جبران براى جهان اسلام مى دانم.

خدايا من مى دانم كه مقامش در پيشگاه تو عالى و ارجمند است آن جناب را با ائمه اطهار و انبياء عظام محشور فرما.

پروردگارا در اين شبهاى مبارك رمضان بركات خويش را بر تربت پاكش نازل فرما.

نه تنها به فرزندان برومند و گرانقدر و دانشمند آن بزرگوار در اين واقعه حسرت آميز و اسف آور تسليت بايد گفت بلكه جهان اسلام را بايد تعزيت گفت.

در اين ليالى مباركه حضرت امام راحل قدس سره را كه بر همه امت مسلمان ايران حق دارند از دعاى خير فراموش نكنيم و نيات بلند آن وجود مقدس را دنبال كنيم و نيز فراموش نكنيم كه آيات عظامى همچون: آية اللّه العظمى مرعشى نجفى و ساير علماء در اين شبها به دعاهاى ما چشم دوخته اند و براى همه آنها مقامات عاليه را در فردوس اعلى از حضرت بارى تعالى درخواست نماييم. بويژه رهبر معظم مان فقيه عاليقدر حضرت آية اللّه خامنه اى متع اللّه المسلمين بطول بقائه الشريف را كه به جان و دل و بى وقفه در تداوم انقلاب اسلامى ايران و عظمت اسلام و قرآن مى كوشند و آسايش و دريغى در اين راه بر خود روا نمى دارند در اين شبهاى مقدس فراموش نكنيم و از خدا بخواهيم بر طول عمر و عزت و سلامت معظم له بيفزايد.

ارادتمند سيد محمد باقر حجتى
١٠/١٢/٧١