اخلاق - دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم - الصفحة ١ - سرمقاله - هادی زاده مجید
هادی زاده مجید
بسم الله الرحمن الرحيم
صلوات الله و سلامه علي جميع أنبيائه و مرسليه، سیّما علي نبينّا محمّدٍ و علي أوصيائه الطّيبين الطّاهرين، المتخلّقين بأخلاقه، مظاهر جمال خُلقه.
شمارهي نوزدهم مجلّهي اخلاق، كه با رسيدن بهار، در منظر خوانندهي ارجمند قرار خواهد گرفت، هرچند مباحثي نظري از اين دانش کرامند را در خود نهفته دارد؛ امّا همچنان، مهمترين رسالت خود را دعوت به اخلاق و اخلاق محوري در تمامي زمينههاي فردي، گروهي، و اجتماعي میداند؛ و اميد میبرد كه در اين دعوت، شرح صدر صاحبان فضل و فضيلت را، مؤيّد خود يابد؛ بمنّه و كرمه.
***
پيش از اين، به چندين قرن، و بيش از اين، به چند صد دفتر، سخن از اهميّت اخلاق رفته است، و ضرورت سر نهادن بر پاي آن؛ چنانكه صیت درخشش آن، بر تارك خورشيد نشسته، همانسان كه تشت تخلّف از آن نيز، از بام هستي بهدر افتاده است، امّا «در ما دریغ! نیفتاد کارگر!». آيا آنچه امروزه در فضاي پراتيك جامعه، سر به اين سو و آن سو ميبرد امّا راه به جایي نميبرد، و خود حيرت بسيار كسان را ، مايه شده است، جز از عدم تمكين به اخلاقِ حرفهاي در پارهاي گفتهها و نوشتهها پديد آمد، و دورنما و درونمايهي لایهی نظري جامعه را، سخت مغشوش ساخت؟؛ و آيا دعوت رهبر معظّم انقلاب- أدام الله ظلّه - جز بر اين نكته بوده است، كه اخلاقپذيري، بر يكايك مردمان به گونهي عام، و يكايك نخبگان فردي و جمعي، بهگونهي خاص، لازم است؟؛ و اگر اين فرمايش معظّم له در متن جامعه، جامهی جلوه به متن ميكرد، جز از اين بود، كه بسيار هزينهها پرداخت نميشد، و بسيار خسارات به بار نميآمد؟.
***
در اين فصل، سخن از ولادت است و شهادت، ولادت آنكه نبّي رحمت، دل در گرو مهر او داشت، و هيچكس چنو، بهرهاي بزرگ از قلب پيامبر را، نازمايهي هستيِ خود نساخته بود، صلوات الله و سلامه عليها و رزقنا الله رضاها و شفاعتها؛ و شهادت همو، كه هرچند هزارهاي بر آن ميگذرد، امّا سوزش جان مردمان آزاده، هنوز از همانست، و بغض فروخفتهي آنان، بدرقهي آن، اللّهم و قرّب ظهور وليّها ... ولادت باقر علوم الاوّلين و الآخرين امام محمّدباقر و نيز ابوالحجّة المنتظر امام عسكري و نيز شهادت هادی النّاس اجمعين امام عليّ النقّي، در شمار مناسبات مذهبي اين فصل است؛ و دریغ كه اين فصلنامه، همچنان آن توان را در خود نميبيند، كه سر ارادت بر آستان آنان آرد، و ارادت خود را در قالب ويژهنامههایي تخصّصي، به محضر پاكان امّت، هدیّت آرد، و صد افسوس كه خود را از چنين فيضی بيبهره مييابد. و اميد كه به همّت صاحبان قلم، چنان توانمند شود، كه اين آرزوي خود را، از دايرهی هستي كامياب يابد. و بديهي است كه اين امر، جز به عنايت آنان و همراهي اينان، ميسّر نخواهد شد.
«فصلنامهي اخلاق» با كشيدن چشم به سويهي عنايت ائمّهی هدي، پيشاپيش دست تمامي ساكنانِ اقليم قلم،كه قافنشينان معرفتند را، به گرمي ميفشارد، و از همراهي آنان، صميمانه استقبال ميكند.
بلطفه و عونه، انّه اللّطيف المعين
سردبير