سال ششم، شماره سوم، پياپي ٢٣، تابستان ١٣٩٤
حميد پارسانيا / دانشيار گروه جامعه شناسي دانشگاه تهران
مهدي منتظرقائم / استاديار و مديرگروه ارتباطات دانشگاه تهران
اميرحسين تمنايي / كارشناس ارشد علوم ارتباطات اجتماعي دانشگاه تهران [email protected]
دريافت: ٢٠/١٠/١٣٩٣ ـ پذيرش: ٢٣/٢/١٣٩٤
چكيدهرسيدن به اين نتيجه كه تلويزيون در ذات خود دروغ گوست، اغراق به نظر مي رسد؛ اما اين نتيجة قطعي است كه در تلويزيون، به ويژه در برنامه هاي خبري، امكان سوگيري، تحريف، بازسازي، جعل واقعيت، جانب داري و غيره وجود دارد. اين مقاله مي كوشد با توجه به سه منبع معرفتي «پژوهش هاي انجام شده در حوزة ارتباطات و ژورناليسم»، «آيين نامه ها و منشورهاي اخلاقي بين المللي» و «پژوهش هاي فقهي حوزة خبر»، مؤلفه هاي تأمين كنندة صداقت در خبر را استخراج كند و در واقع مشخص سازد كه چه شاخصه هايي بايد در خبر وجود داشته باشد، تا خبر، صادقانه خوانده شود. يافته هاي اين پژوهش نشان مي دهد بر اساس اصول حرفه اي ژورناليسم، منشورهاي اخلاقي بين المللي، قواعد و ديدگاه هاي فقهي، توليدات خبري سازمان صدا و سيما براي احراز صفت «صداقت» بايد از مؤلفه هاي «بي طرفي»، «عينيت»، «انصاف»، «صحت» و «جامعيت» به منزلة شاخصه هاي تأمين كننده صداقت خبري برخوردار باشد.
كليدواژه ها: خبر تلويزيوني، اخلاق، ژورناليسم، صداقت، فقه خبر.