شيعيان و اهل سنت به لقب «بابُ المُراد» مشهور بود، زيرا حاجتهاى مردم را بسيار برآورده مى‌ساخت و كرامتهاى بى‌شمارى از آن حضرت ديده شده و كسى به او توسل نمى‌جست جز آنكه او را كمك مى‌كرد. «١» ولى مشهورترين لقبهاى امام نهم (ع) «تقى» «٢» و «جواد» است.
هر يك از اين القاب براى امام (ع) بيانگر ويژگيهاى اخلاقى و روحى، برجستگيهاى معنوى و رفتارى و فضايل و كمالات نفسانى است كه آن حضرت را از ديگران ممتاز مى‌ساخته است.
آن حضرت باتقواترين فردِ اهل زمان خود بود و در جود و سخاوت نظير نداشت. اگر در جامعه معاصر امام جواد (ع) كسى در تقوا و پارسايى و يا در جود و بخشش در مرتبه آن حضرت قرار داشت، لقبهاى «تقى» و «جواد» به آن حضرت اختصاص نمى‌يافت.
البته اين صفات برجسته كه به عنوان القاب امام (ع) ذكر شده بدين خاطر بوده كه در ميان جامعه و در زندگى اجتماعى آن حضرت براى مردم نمود و تبلور بيشترى داشته است وگرنه هيچ مرتبت بالا و فضيلت و منقبت والايى يافت نمى‌شد، مگر آنكه امام جواد (ع) در قلّه رفيع آن قرار داشت.
پدر و مادر پدر بزرگوار امام جواد (ع) حضرت على بن موسى الرضا (ع) است. پيشواى برجسته‌اى كه آوازه فضل و كمالش در همه آفاق جهان اسلام طنين افكنده و حتى مخالفان آن حضرت نيز زبان به ستايش او گشودند. او حجت خدا و پيشواى امت بود و مردم او را به عنوان سالار و پيشواى خود پذيرفته بودند.
مادر آن حضرت بانوى پاكدامن و بافضيلتى است كه به جميع كمالات معنوى و اخلاقى دست يافته بود و شايستگى آن را داشت كه صدف گوهر وجود امام جواد (ع) گردد و آن بزرگوار را در دامان پاك خود پرورش دهد.