دشمن شناسى در قرآن
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
دشمن شناسى در قرآن - برهانیان، عبدالحسین - الصفحة ٣٣
با او بجنگيد تا به فرمان خدا باز گردد. اگر بازگشت ميان آن دو به عدالت سازش دهيد.
مفردات طائفتان: دو گروه اقتتلوا: بجنگند فاصلحوا: صلح دهيد فان بغت: اگر تعدى كرد احديهما: يكى از آن دو فقاتلوا: پس بجنگيد تفىء الى امر الله: به فرمان خدا فاءَت: بازگشت بازگردد در شأن نزول اين آيه آمده است كه ميان دو قبيله اوس و خزرج اختلافى رخ داد كه كار اختلاف بالا گرفت و با يكديگر به زد و خورد برخاستند كه آيه فوق «١» نازل گرديد.
توضيح:
چه بسا گروهى از مسلمانان براى منافع دنيايى خود، به حقوق گروه ديگرى از مسلمانان تعدى كنند. در اين موارد ابتدا بر همه مسلمين واجب است كه آنها را از درگيرى باز داشته و ميان آنها صلح برقرار كنند اما در صورتى كه يكى از آنان به ديگرى ظلم نمايد، بايد با او مبارزه كرد تا به امر خدا (صلح) تن دردهد.