الصلاة في الكتاب والسنة (فارسي)

درباره ترجمه

مقدمه مؤلف

پيشگفتار

فصل نخست: وجوب نماز

فصل دوم: حكمت نماز

فصل سوم: نماز پيش از اسلام

فصل چهارم: فضيلت نماز

فصل پنجم: ويژگيهاى نماز

5 / 1 استوارى دين

5 / 2 بهترين دستور

5 / 3 روشنى چشم پيامبر صلى الله عليه وآله

5 / 4 نخستين واجب الهى

5 / 5 نخستين آموزش واجب

5 / 6 نخستين مورد باز خواست

فصل ششم: ترغيب به برپا داشتن نماز

فصل هفتم: مواظبت بر نماز

فصل هشتم: وقتهاى نماز

فصل نهم: مواظبت بر وقتهاى نماز

فصل دهم: واداشتن خانواده به نماز

فصل يازدهم: فضيلت نمازگزار

فصل دوازدهم: حدود نماز

فصل سيزدهم: آداب نماز

ا: آداب ظاهرى

13 / 1 مسواك زدن

13 / 2 زينت كردن

13 / 3 استفاده از بوى خوش

13 / 4 انگشتر به دست داشتن

13 / 5 رعايت اول وقت

13 / 6 نماز واجب را در مسجد خواندن

13 / 7 دعا كردن در آغاز نماز

13 / 8 پناه جستن

13 / 9 آشكارا گفتن بسم الله

13 / 10 آرامش تن

13 / 11 درنگ كردن

13 / 12 بينى به خاك ماليدن

ب: آداب باطنى

13 / 13 حضور قلب داشتن

13 / 14 فروتنى

13 / 15 گريستن

13 / 16 نماز خواندن مانند نماز خداحافظى كننده

فصل چهاردهم: تكبير و آداب آن

فصل پانزدهم: آداب ركوع

فصل شانزدهم: آداب سجده

فصل هفدهم: آداب ركوع وسجود

فصل هيجدهم: آداب برخاستن از سجده

فصل نوزدهم: قنوت و آداب آن

فصل بيستم: تشهد و آداب آن

فصل بيست و يكم: سلام و آداب آن

فصل بيست و دوم: كليات آداب نماز

فصل بيست و سوم: آنچه شايسته نمازگزار نيست

23 / 1 نگهدارى بول و غائط

23 / 2 نماز بدون پوشش روبرو

23 / 3 شكستن انگشتان

23 / 4 بازى كردن

23 / 5 به اين سو و آن سو رو گرداندن

23 / 6 سستى كردن

23 / 7 خميازه كشيدن

23 / 8 خواب آلود بودن

23 / 9 شتاب ورزيدن

23 / 10 چشم بستن

23 / 11 نماز خواندن در مكانهايى كه ذكرشان مىآيد

فصل بيست و چهارم: كليات آنچه شايسته نمازگزار نيست

فصل بيست و پنجم: بيم دادن از سبك شمردن نماز

فصل بيست و ششم: بيم دادن از تباه كردن نماز

فصل بيست و هفتم: آثار نماز

27 / 1 از ميان رفتن بديها

27 / 2 پاكى جان

27 / 3 راندن شيطان

27 / 4 بازداشتن از كار زشت و ناپسند

27 / 5 پايدارى

27 / 6 فرو آمدن رحمت

27 / 7 پذيرش دعا

27 / 8 رسيدن به هر خوبى

27 / 9 تقرب به خداوند متعال

27 / 10 ورود به بهشت

فصل بيست و هشتم: كليات آثار نماز

فصل بيست و نهم: آثار نماز نخواندن

29 / 1 خشم خداى متعال

29 / 2 تباه شدن عمل

39 / 2 كفر

فصل سى ام: كيفر ترك كننده نماز

فصل سى و يكم: حقيقت نماز

فصل سى و دوم: اسباب پذيرش نماز

فصل سى و سوم: موانع پذيرش نماز

فصل سى و چهارم: فضيلت ذكر و دعا پس از نماز

فصل سى و پنجم: آنچه پس از نماز مىسزد

35 / 1 سه بار تكبير گفتن

35 / 2 آية الكرسى خواندن

35 / 3 سوره توحيد خواندن

35 / 4 درود فرستادن بر پيامبر و خاندانش

35 / 5 تسبيحات حضرت زهرا عليها السلام

35 / 6 استغفار كردن

35 / 7 سجده شكر گزاردن

35 / 8 گونه بر خاك نهادن

فصل سى و ششم: دعاهاى روايت شده در پى نماز

فصل سى و هفتم: فضيلت انتظار نماز

فصل سى و هشتم: روش اهل بيت عليهم السلام در نماز

38 / 1 نماز پيامبر صلى الله عليه وآله

38 / 2 نماز امام علي عليه السلام

38 / 3 نماز فاطمه عليها السلام

38 / 4 نماز امام حسن بن علي عليهما السلام

38 / 5 نماز امام حسين بن علي عليهما السلام

38 / 6 نماز امام علي بن حسين عليهما السلام

38 / 7 نماز امام محمد باقر عليه السلام

38 / 8 نماز امام جعفر صادق عليه السلام

38 / 9 نماز امام موسى بن جعفر عليهما السلام

38 / 10 نماز امام علي بن موسى الرضا عليهما السلام

فصل سى و نهم: باهم يا جدا خواندن دو نماز

فصل چهلم: قضاى نماز

الصلاة في الكتاب والسنة (فارسي) - محمد الريشهري - الصفحة ١٠ - پيشگفتار

بسم الله الرحمن الرحيم نماز، نخستين واجب الهى است كه خداوند سبحان بر مردم مقرر داشته (١) و فريضه اى است كه پيشتر از همه فرائض ديگر، بايد آن را آموخت (٢)، نخستين عمل انسان است كه در آن نظر مى شود و نخستين چيزى است كه از آن بازخواست مى گردد، اگر مقبول افتد بقيه اعمال هم پذيرفته مى شود و اگر رد شود، ديگر اعمال هم رد مى شود (٣).
نماز ستون دين، استوارى و سيماى آن است. جايگاه آن در دين، مانند سر در كالبد است و حكايت آن، حكايت ستون خيمه است (٤). نماز، بهترين دستور دين، برترين اعمال و محبوب ترين آن ها نزد خداى سبحان (٥) و برترين وسيله اى است كه متوسلان براى نزديك شدن به او بدان چنگ زده اند (٦) و معراج مؤمن است (٧).

(١) بنگريد به فصل پنجم كتاب.
(٢) بنگريد به فصل پنجم كتاب.
(٣) بنگريد به فصل پنجم كتاب.
(٤) بنگريد به فصل پنجم كتاب.
(٥) بنگريد به فصل پنجم كتاب.
(٦) بنگريد به فصل پنجم كتاب.
(٧) ناگفته نماند كه عبارت " نماز معراج مؤمن است " با وجود آن كه مشهور شده است و ما آن را در بيش از سى جا و در كتابهايى با موضوعات گوناگون يافته ايم ولى منبعى كه آن را به پيامبر يا امامان نسبت دهد، سراغ نداريم. افزون بر اين، هيچ يك از كتابهاى حديث اهل سنت و بيشتر كتابهاى حديث شيعه، جز آنچه در قرنهاى اخير تدوين گشته، همچون روضة المتقين و بحار الانوار، نوشته مجلسى اول و دوم (قدس سرهما) و رواشح سماويه، نوشته محقق داماد (قدس سره) آن را نقل نكرده اند، پس مى توان گفت: اين عبارت روايت نيست بلكه از سخنان عالمان متأخر ماست.

(١٠)