فرزندان عزیزم، فرماندهان و مسؤولان محترم سپاه پاسداران انقلاب اسلامى! در پایان قریب هشت سال دفاع مقدسى که منتهى به استقلال و تمامیت ارضى کشور و شکست طرح‌هاى توسعه طلبانه دشمنان انقلاب اسلامى‌مان گردید، نمى‌دانم با چه بیانى احساسات و علاقه خویش را به شما سربازان گمنام و سرداران دلاورى که طوفان خشم این امت حزب الله از سینه صحنه کارزار شما جوشیده است، بیان نمایم. در نزد موحدین و سالکان طریقت، سخن از اجر و پاداش دنیایى، اسائه ادب به منزلت و مقام آنان است و دنیا با همه زرق و برق‌ها و اعتباراتش به مراتب کوچکتر از آن است که بخواهد پاداش و ترفیع مجاهدان فى سبیل الله گردد. و مجاهد فى سبیل الله بزرگتر از آن است که گوهر زیباى عمل خود را به عیار زخارف دنیا محک بزند.

اما من که وظیفه‌ام دعاگویى و سپاس و تشکر از همه سپاهیان و بسیجیان و ارتشیان است، باید به همه نیروهاى مسلح کشور و به شما اطمینان بدهم که تا زنده هستم و تا رمق در جسم و جان دارم، از حمایت و دعاى خیر براى شما دریغ نخواهم کرد و شما را از بهترین عزیزان و همراهان خود مى‌دانم و همان گونه که در ایام جنگ در کنار شما بوده‌ام و شاید یکایک شما محبت و ارادتم را به خود احساس کرده‌اید، بعد از این نیز چنین خواهم بود.

شما آینه مجسم مظلومیت‌ها و رشادت‌هاى این ملت بزرگ در صحنه نبرد و تاریخ مصور انقلابید، شما فرزندان دفاع مقدس و پرچمداران عزت مسلمین و سپر حوادث این کشورید، شما یادگاران و همسنگران و فرماندهان و مسؤولان بیدار دلانى بوده‌اید که امروز در قرارگاه محضر حق ماوا گزیده‌اند، و از آن جا که من بین خودم و شما فاصله‌اى نمى‌بینم و سخن دل شما همه عاشقان انقلاب اسلامى را پیش از این که به کاغذ و قلم کشیده شود درک مى‌نمایم، تصور مى‌کنم که شما به خاطر آن غرور مقدس و آن روح پرحماسه‌اى که سال‌ها در میدان‌هاى نبرد و در هنگامه آتش و خون و از دل صخره‌هاى صعب مشکلات در فضاى سرد و گرم حوادث آبدیده شده است و همه ذرات وجودتان با شجاعت و بى‌قرارى عجین گردیده، از سکون و آرامش رنج ببرید و دلتان در همان حال و هواى خیمه جنگ بتپد و چه بسا از خود بپرسید که در شرایط صلح چه نیازى به