اجازه سيد حسن صدر به محمد امين امامی خويی - صدرايی خويی، علی - الصفحة ٤٦١

٤ . شيخ محمد حسين مازندرانى حائرى. در سال ١٣٣٦ ق، در كربلا از وى كسب اجازه كرده است. ٥ . ميرزا محمد حسين نايينى اصفهانى نجفى. ٦ . سيد حسن صدر رساله حاضر، متن اجازه اوست. ٧ . سيد ياسين افندى كاظمى محيطى حلّى نجفى. او از علماى عامّه بوده است و مرحوم صدر در سال ١٣٣٣ ق، از وى اجازه دريافت نموده است. ٨ . شيخ آقا بزرگ تهرانى. او در سال ١٣٦٧ ق، براى شيخ الاسلام اجازه صادر نموده است.

ذوق ادبى امامى خويى

صدر الاسلام، داراى قريحه شعرى خوبى بوده و به دو زبان فارسى و عربى، شعر سروده است؛ لكن معلوم نيست كه وى، ديوان شعرى براى خود تنظيم كرده باشد. چنانكه در ذكر آثار خود، فقط از دو قصيده خود (يكى به عربى و ديگرى به فارسى) ياد كرده است. نمونه اى از اشعار وى، قصيده اى است كه به مناسبت ميلاد امام زمان (عج) سروده است: { آمد و آورد باز باد صبا بوى يار مژده آن نقد جان باد به ارزان نثار } { باد بهارى وزيد پرده گل را دريد منتظران را نويد داد كه آمد بهار } { سروبه قد، سبز پوش، باغ شده دربكوش ابر بباريد؛ شد باز چمن لاله زار } { نرگس و هم نسترن سوسن و هم ياسمن كرده معطّر چمن بوى خوش هر چهار } و در آغاز منظومه فقهى خود كه به عربى سروده، چنين آورده است: { أعوذ باللّه من الرجيم وبسمه الرحمن والرحيم } { قال بن يحيى محمد الأمين معتصماً بحبله المتين }