جهاد در آيينه روايات(جلد2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤٧
اندازهاش اين است كه امام به همراه امت به مصاف دشمن برود و بجنگند.
٤. اما جهادِ مستحب، مبارزه براى برپا داشتن هر سنت و رسم خوبى است (كه به فراموشى سپرده شده؛ چه واجب باشد يا مستحب). مسلمانى كه در راه به پاداشتن و به ثمر رساندن و اجرا شدن و زنده نگهداشتن آن مبارزه كند بهترينِ اعمال را انجام داده است؛ زيرا اين كار، زنده داشتن كار شايسته و دستورهاى دين است و پيغمبر خدا (ص) فرمود: هر كه روش نيكى، پديد آورد و رواج دهد ثواب آن را مىبرد و تا روز قيامت برابر پاداشى كه به عاملان آن روش خوب مىدهند به او نيز داده مىشود بدون آن كه از پاداش آنان چيزى كاسته شود.
١. وجوب جهاد با كفار محارب: بر مسلمانان واجب است با كفار محاربى كه بالفعل درگير با مسلمانان هستند و شرايط ذمّه را قبول نمىكنند وارد جنگ شوند. اين حكم را امام (ع) از آيه ١٢٣ سوره توبه اقتباس كرده است؛ «يا ايها الذين آمنوا قاتِلوا الذّين يَلونكم من الكفار و ليجدوا فيكم غلظةً». اى كسانى كه ايمان آوردهايد! با كافرانى كه مجاور شما هستند پيكار كنيد، و آنها بايد در شما شدت و قاطعيت بيابند.
فَأَمَّا أَحَدُ الْفَرْضَيْنِ ... مُجَاهَدَةُ الَّذِينَ يَلُونَكُمْ مِنَ الْكُفَّارِ ...
٢. جهاد با دشمن يك تكليف همگانى: جهاد با دشمنان اسلام يك تكليف همگانى است و همه بايد آمادگى رزم و جهاد در راه خدا پيدا كنند.
أَمَّا الْجِهَادُ ... فَإِنَّ مُجَاهَدَةَ الْعَدُوِّ فَرْضٌ عَلَى جَمِيعِ الْامَّةِ ٣. كيفر ترك جهاد: اگر نيروهاى مسلمان در جبهه حاضر نشوند و جهاد را ترك نمايند، عذاب استيصال بر آنان نازل مىشود به گونهاى كه تمام جامعه اسلامى را فرا گرفته، خوار و ذليل مىشوند و استقلال خود را از دست داده دشمنان اسلام بر آنان