آن را اختصاص داشتن شادمانى آنان به بهره‌مندى خود در اين آيه، و اختصاص داشتن شادمانى شهيدان براى برخوردارى همرزمان از فضل الهى در آيه قبل برمى‌شمارند. ٢ نيز دليل نكره بودن فضل و نعمت در اين آيه و مبهم بودن رزق در آيات قبل اين است كه ذهن شنونده در باره فضل و نعمت و رزق تا آنجا كه ممكن است، برود. ٣ و يستبشرون بنعمة من اللّه و فضل‌ ١. الميزان ٤/ ٦١.* ٢. الكبير ٩/ ٩٦.* ٣. الميزان ٤/ ٦١.
٢. شادمانى شهيدان از تباه نشدن پاداش مؤمنان رزمنده از سوى خداوند: شهيدان افزون بر شادمانى براى برخوردارى از فضل و نعمت الهى، از اينكه مشاهده مى‌كنند خداوند پاداش مؤمنان [از جمله رزمندگان‌] را تباه و ضايع نمى‌سازد، خرسند و شادمان‌اند.
انتساب اين مطلب به شهيدان، با آنكه غير آنها نيز به اين مطلب اعتقاد دارند، اين است كه شهيدان آن را مشاهده و احساس مى‌كنند. ١ ويستبشرون ... أنّ اللّه لا يضيع اجرالمؤمنين‌ ١. مجمع البيان ١- ٢/ ٨٨٤.
٣. مقام والاى شهيدان در پيشگاه خداوند ١: از شادمانى و خرسندى شهيدان براى برخوردارى از نعمت و فضل خاص الهى، معلوم مى‌شود كه آنها در پيشگاه خداوند منزلت و مقام بسيار والايى دارند.
و يستبشرون ... و أنّ اللّه لا يضيع اجر المؤمنين‌ ١. راهنما ٣/ ١٧٧.
شهيدان:
سرور ١، ٢؛ فضايل ٣ مجاهدان:
پاداش ٢ الَّذِينَ اسْتَجَابُواْ لِلَّهِ وَ الرَّسُولِ مِن بَعْدِ مَا أَصَابهُمُ الْقَرْحُ لِلَّذِينَ أَحْسَنُواْ مِنهُمْ وَ اتَّقَوْاْ أَجْرٌ عَظِيمٌ (١٧٢)
كسانى [: مؤمنان ياد شده در آيه قبل‌] كه پس از آنكه [در نبرد احد] زخم برداشته بودند، دعوت خدا و پيامبر [او] را اجابت كردند، براى كسانى از آنان كه نيكى و پرهيزگارى كردند، پاداشى بزرگ است.