گلچينى از انوار اخلاقى - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ١١١

گوئيم: درس فلانى هم شركت كنيم كه روزى به دردمان مى‌خورد. بعد معنويت دارد از بين مى‌رود. ما به لقب خودمان كه روحانى بودن است، عنايت نداريم.

اى نورچشمانم،

به ما كه روحانى گفته‌اند براى اين است كه بار روح سر و كار داشته باشيم نه با دنيا و ماديات. در حاليكه ما بيشتر به دنبال دنيا هستيم.

اى نورچشمانم،

از سر و روى روحانيت، معنويت مى‌باريد. آنها به درسها مقيد بودند، اما اكنون مى‌گويند: «بين التعطيلين تعطيل». چرا ما روحانيون بايد اينطور باشيم؟ كه يك روزى در درس بيائيم و دو روز نيائيم؟ در اين صورت از حوزه چه انتظارى هست؟ آيااز اين حوزه فقيه بيرون مى‌آيد؟ وقتى‌