جستجوى زياد در بيمارستان پيدا مى‌شود كه قادر به سخن گفتن نبوده و حتّى قادر به انجام بقيه اعمال حجّ نمى‌باشد و در فاصله اين مدّت، همراهان او شوهرش را تكليف مى‌كنند، كه به نيابت از خانواده خودش بقيه اعمال او را انجام دهد. آن‌چه مسلم است اين بوده كه شوهر در حال ناراحتّى و اضطراب و حواص‌پرتى بوده، ولى از او كه سؤال مى‌شود اعمال حجّ نيابتى را انجام داديد يا نه جواب مى‌دهد، بله انجام دادم. پس از مراجعت از حجّ، شوهرش قسم جلاله ياد مى‌كند كه من حالم به‌جا نبوده، و اعمال نيابتى را انجام ندادم و اظهار مى‌كند كه اجتماع ما با هم حرام است. آيا حجّ صحيح است يا نه؟ و در صورت عدم صحّت آيا با نيابت كفايت مى‌كند يا اين‌كه لازم است خودش بقيه اعمال حجّ را انجام دهد و قربانى كه به واسطه عدم بيتوته در منى مى‌باشد، آيا در محل خودش ذبح كند كافى است و يا بايد به منى فرستاده شود؟