چون حقيقت حالشان به آنها بنمايند آن روز كافر بدكار آرزو كند كه كاش توانستى فرزندانش را فداى خود سازد و از عذاب برهد. (١١)
و هم زن و برادرش. (١٢)
و هم خويشان و قبيله‌اش را كه هميشه حمايتش مى‌كردند. (١٣)
و هر كه را روى زمين است خواهد همه را فداى خويش گردند تا مگر او را (از آن عذاب) برهاند. (١٤)
و هرگز نجات نيابد كه آتش دوزخ بر او شعله‌ور است. (١٥)
تا سر و صورت و اندامش پاك بسوزد. (١٦)
دوزخ كسى را مى‌خواند كه از خدا رو گردانيده و با حق مخالفت كرده. (١٧)
و مال دنيا را جمع كرده و همه را ذخيره نموده است. (١٨)
كه انسان مخلوقى طبعا سخت حريص و بى‌صبر است. (١٩)
چون شر و زيانى به او رسد سخت جزع و بى‌قرارى كند. (٢٠)
و چون مال و دولتى به او رو كند منع (احسان) نمايد. (٢١)
مگر نماز گزاران حقيقى. (٢٢)
آنان كه دايم در نماز (و طاعت الهى) عمر گذرانند. (٢٣)
و آنان كه در مال و دايى خود حقّى معيّن و معلوم گردانند. (٢٤)
تا به فقيران سائل و فقيران آبرومند محروم رسانند. (٢٥)
و آنان كه روز قيامت و جزا را تصديق كنند. (٢٦)
و آنان كه از قهر و عذاب خداى خويش سخت ترسانند. (٢٧)
كه از عذاب خدا هيچ كس ايمن نتواند بود. (٢٨)
و آنان كه اندام خود را (از شهوت رانى) نگاه مى‌دارند. (٢٩)
مگر بر زنان حلال و كنيزان ملكى خويش كه (از اعمال شهوت با آنها) هيچ ملامت ندارند. (٣٠)
و هر كه غير از اين جويد اينان به حقيقت متعدى و ستمكارند. (٣١)
و آنان كه امانت و عهد و پيمانشان را رعايت كنند. (٣٢)
و آنان كه براى گواهى به حق قيام كنند. (٣٣)
و آنان كه نماز خود را (به وقت و شرايط و حضور قلب) محافظت كنند. (٣٤)
آنان در باغها (ى بهشت ابد) با عزّت و احترام متنعّمند. (٣٥)
(اى رسول) چه شده است كافران را كه (با تمسخر) به جانبت مى‌شتابند؟! (٣٦)
از راست و چپ گروه گروه (باز پراكنده مى‌شوند و به دين خدا نمى‌گروند). (٣٧)
آيا هر يك طمع دارند كه باز آنها را در بهشت با ناز و نعمت داخل كنند؟! (٣٨)
هرگز اين نشود (چون) آنها خود مى‌دانند كه ما آنها را از چه (نطفه پستى) آفريده‌ايم (باز به آفريننده خود ايمان نمى‌آورند و به كفر مى‌شتابند و طمع آن دارند كه چون مؤمنان به بهشت روند). (٣٩)