ترجمه قرآن - مركز فرهنگ و معارف قرآن - الصفحة ٦٦ - ٣ - سورة آل عمران

(١٢٢) آن‌گاه كه دو گروه از شما به فكرشان خطور كرد كه سستى كنند و خدا ياورشان بود [و آنان را از سستى حفظ كرد]، و مؤمنان بايد فقط بر خدا توكّل كنند.
(١٢٣) و بى‌ترديد، خدا شما را در «بدر» با آن كه زبون بوديد يارى كرد؛ پس از خدا پروا كنيد، باشد كه [بدين وسيله‌] سپاسگزارى كرده باشيد.
(١٢٤) آن‌گاه كه به مؤمنان مى‌گفتى: آيا براى شما كافى نيست كه پروردگارتان شما را با سه هزار فرشته كه فروفرستاده مى‌شوند، يارى كند؟
(١٢٥) چرا، اگر صبر كنيد و تقوا پيشه سازيد، و [دشمنان‌] با همين سرعت و خشم به سراغتان بيايند، پروردگارتان با پنج هزار فرشته نشاندار به شما كمك خواهد كرد.
(١٢٦) و خدا اين را جز مژده‌اى براى شما قرار نداد، و براى اين‌كه دل‌هايتان به وسيله آن اطمينان يابد؛ و يارى جز از نزد خداى عزّتمند و حكيم نيست.
(١٢٧) [او در جنگ بدر شما را يارى كرد] تا بخشى از كسانى را كه كفر ورزيده‌اند نابود كند، يا آنان را خوار سازد تا نااميد باز گردند.
(١٢٨) هيچ يك از اين كارها در اختيار تو نيست؛ يا توبه آنان را بپذيرد يا عذابشان كند، زيرا آنان ستمكارند.
(١٢٩) و آنچه در آسمان‌ها و آنچه در زمين است از آن خداست؛ هركه را بخواهد مى‌آمرزد و هركه را بخواهد عذاب مى‌كند، و خدا بسيار آمرزنده و مهربان است.
(١٣٠) اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، ربا را چندين و چند برابر نخوريد، و از خدا پروا كنيد، باشد كه ظفرمند گرديد.
(١٣١) و از آتشى كه براى كافران آماده شده است پروا بداريد.
(١٣٢) و از خدا و پيامبر [او] اطاعت كنيد، باشد كه مورد رحمت قرار گيريد.