ترجمه قرآن - مركز فرهنگ و معارف قرآن - الصفحة ١٧٣ - ٧ - سورة الأعراف

(١٧١) و [ياد كن‌] وقتى را كه كوه طور را از جاى كنديم و آن را بالاى سرشان مانند سايبان بلند كرديم، و آنان پنداشتند كه بر سرشان فرو خواهد افتاد، [و به آنان گفتيم:] كتابى را كه به شما داده‌ايم به قوّت بگيريد، و آنچه را كه در آن است به ياد داشته باشيد، باشد كه تقوا پيشه شويد.
(١٧٢) و [ياد كن‌] وقتى را كه پروردگار تو از فرزندان آدم، نسل آنان را از پشتشان برگرفت (پديد آورد) و آنان را بر خودشان گواه ساخت كه آيا من پروردگار شما نيستم؟ گفتند: چرا، ما گواهى مى‌دهيم. [اين شاهد گرفتن براى آن است كه‌] مبادا روز قيامت بگوييد ما از اين [حقيقت‌] غافل بوديم؛
(١٧٣) يا بگوييد: جز اين نيست كه پدران ما پيش از اين شرك ورزيدند، و ما نسلى بعد از آنان [و طبعا پيروشان‌] بوديم، پس آيا ما را به سبب آنچه اهل باطل انجام داده‌اند هلاك مى‌كنى؟
(١٧٤) و اين‌گونه، آيات خود را تفصيل مى‌دهيم [تا حقايق را دريابند، و] باشد كه [از كجروى‌] بازگردند.
(١٧٥) و خبر آن كسى را بر آنان بخوان كه آيات خود را به وى داديم و او از آنها جدا شد، پس شيطان او را دنبال كرد و سرانجام از گمراهان گرديد.
(١٧٦) و اگر مى‌خواستيم، مقام او را به وسيله آن آيات بالا مى‌برديم، ولى او به [دنيا و] زمين گرايش يافت و از هوس‌هاى خود پيروى كرد. پس وصف او همچون وصف سگ است كه اگر به آن حمله كنى له‌له مى‌زند، و اگر رهايش كنى باز له‌له مى‌زند. اين است وصف قومى كه آيات ما را تكذيب كردند. پس اين قصّه را بازگو كن، باشد كه بينديشند.
(١٧٧) چه بد است وصف قومى كه آيات ما را تكذيب كردند و به خود ستم مى‌نمودند.
(١٧٨) هركه را خدا هدايت كند، راه يافته اوست؛ و هركه را خدا گمراه سازد، چنين كسانى خود زيانكارند.