سفير حق و صفير وحي
(١)
شناسنامه كتاب
٧ ص
(٢)
پيشگفتار
٩ ص
(٣)
مقدمه
١٣ ص
(٤)
پاسخ اول
١٧ ص
(٥)
تحليل حقيقت وحي در ضمن دو نكته
١٩ ص
(٦)
مراحل سه گانه نظام هستي
٢٠ ص
(٧)
تجرد علوم و معارف بشري
٢١ ص
(٨)
علوم كسبي و علوم كشفي
٢٢ ص
(٩)
مبدأ غيبي افاضه علوم
٢٣ ص
(١٠)
تفاوت جوهري راه علوم كسبي و علوم كشفي
٢٤ ص
(١١)
شعاع نامتناهي قدرت وحي كننده
٢٩ ص
(١٢)
فراتري پيامبر
٣٠ ص
(١٣)
نقش فاعل وحي و نقش قابل آن
٣١ ص
(١٤)
تجرد وحي و شرايط مادي آن
٣٢ ص
(١٥)
خطاناپذيري علم حضوري و خطاپذيري علم حصولي
٣٤ ص
(١٦)
خطاناپذيري حوزه وحي و رسالت
٣٥ ص
(١٧)
تفاوت خطاي واقعي و خطا در برداشت
٣٧ ص
(١٨)
تضمين تطابق حقيقت با صورت
٣٧ ص
(١٩)
ضمانت تطابق در مقام ثبوت يا اثبات ؟
٣٨ ص
(٢٠)
شواهدي از آيات قرآن و روايات
٤٠ ص
(٢١)
عدم اطلاق قرآن بر صرف معاني آن
٤١ ص
(٢٢)
عدم اطلاق تلاوت بر صرف معاني قرآن
٤٢ ص
(٢٣)
نسبت انزال قرآن به خداوند نه پيامبر
٤٣ ص
(٢٤)
دلالت آيات مصدر به "قل" بر مدعا
٤٥ ص
(٢٥)
پاسخ دوم
٤٩ ص
(٢٦)
اساس بحث در مورد وحي و قرآن
٥٢ ص
(٢٧)
نقل سخنان برخي از متخصصان فن عرفان و حكمت درباره انواع كشف
٥٣ ص
(٢٨)
وحي به عنوان برترين و كامل ترين نوع كشف
٥٦ ص
(٢٩)
فرق بين وحي و امور مادي و ظرف تحقق كشف
٥٩ ص
(٣٠)
امكان گسترش قابليت قابل و گنجايش آن براي مراتب برتر
٦١ ص
(٣١)
تفاوت نزول وحي با نزول باد و باران
٦٥ ص
(٣٢)
تبييني مقبول براي خطاب هاي "قل" در قرآن
٦٩ ص
(٣٣)
نقش پيامبر
٧٢ ص
(٣٤)
نقل سخنان حكماء و عرفاء درباره وحي و الهام و نقش قابلي گيرنده آن
٧٤ ص
(٣٥)
كلام شيخ الرئيس در كتب خود و اشاره اي به نظر فخررازي و فارابي
٧٥ ص
(٣٦)
تذكر
٧٨ ص
(٣٧)
كلام شيخ اشراق، شهاب الدين سهروردي در كتاب حكمة الاشراق و رساله يزدان شناخت
٨١ ص
(٣٨)
سخن حكيم بزرگ ميرداماد در كتاب قبسات
٨٣ ص
(٣٩)
سخنان صدرالمتألهين در اسفار، تفسير و ديگر كتب خود
٨٤ ص
(٤٠)
يك تذكر لازم
٩٧ ص
(٤١)
توان ارتباط با عالم مثال و گرفتن صور مثالي از آن به عنوان يكي از ويژگي هاي پيامبر و ولي الهي
٩٩ ص
(٤٢)
كلام حكيم سبزواري در كتاب اسرار الحكم
١٠٣ ص
(٤٣)
سخن علامه طباطبائي در رساله المنامات والنبوات
١٠٣ ص
(٤٤)
گفتار ابن عربي در فتوحات مكيه
١٠٥ ص
(٤٥)
سخن عبدالوهاب شعراني از عرفاي اهل سنت
١٠٦ ص
(٤٦)
برهاني بر عدم امكان فاعل بودن نفس پيامبر نسبت به وحي و صورتگري آن
١٠٧ ص
(٤٧)
اشكال و جواب
١٠٨ ص
(٤٨)
تأييدي از كلام شيخ الرئيس و صدرالمتألهين بر برهان مذكور
١٠٩ ص
(٤٩)
قابل بودن نفس براي تمام علوم كشفي، فكري، كلي، جزئي
١١٢ ص
(٥٠)
يك فرق اساسي بين علوم لدني و علوم فكري و قالب لفظي آنها
١١٣ ص
(٥١)
مراتب گوناگون كلام حق تعالي و اسناد حقيقي آن به او
١١٤ ص
(٥٢)
كلام صدرالمتألهين در لزوم جمع بين تنزيه و تشبيه در اسناد كلام به حق تعالي
١١٨ ص
(٥٣)
جايگاه پيامبر
١٢٠ ص
(٥٤)
هم طوطي هم زنبور، نه طوطي نه زنبور!
١٢٦ ص
(٥٥)
استشهادي به مثنوي
١٢٧ ص
(٥٦)
فرق بين شنيدن وحي توسط پيامبر
١٢٨ ص
(٥٧)
ملائكه عقلي و مثالي و واقعيت داشتن آنها در عالم خارج
١٣١ ص
(٥٨)
وحي صريح و وحي غيرصريح و قابليت محض نفس پيامبر
١٣٣ ص
(٥٩)
پندار خلاقيت نفس پيامبر
١٣٧ ص
(٦٠)
راه آگاهي پيامبر
١٣٩ ص
(٦١)
بشري بودن قالب وحي و بشر نبودن گوينده آن
١٤٢ ص
(٦٢)
بشري بودن قالب الفاظ و در تنگنا قرار نگرفتن پيام و هدف وحي
١٤٧ ص
(٦٣)
تعبير به نزول و دلالت آن بر دو سويه بودن وحي و قرآن
١٤٩ ص
(٦٤)
تعارض علم و دين و شرايط تحقق آن
١٥١ ص
(٦٥)
نگاهي گذرا به برخي از آيات كه معارض با علم پنداشته شده است
١٥٦ ص
(٦٦)
مراتب علم حق تعالي و اراده ذاتي و حادث او
١٦١ ص
(٦٧)
همه كاره نبودن پيامبر
١٦٨ ص
(٦٨)
اشكال و جواب
١٧٠ ص
(٦٩)
مجراي قاعده فلسفي "كل حادث مسبوق بمادة و مدة" و عدم شمول آن نسبت به وحي
١٧١ ص
(٧٠)
اراده ذاتي و ازلي حق تعالي و عدم منافات آن با اراده فعلي و حادث او
١٧٦ ص
(٧١)
عدم منافات بين غرض ذاتي نداشتن حق تعالي و غرض داشتن او به لحاظ مرتبه فعل
١٧٨ ص
(٧٢)
تعارض علم و دين و وظيفه مفسران متون ديني
١٨٢ ص
(٧٣)
فرق بين احتمال خطا در قرآن و انقسام آيات آن به محكم و متشابه و ناسخ و منسوخ
١٨٧ ص
(٧٤)
شواهدي از آيات قرآن و روايات
١٨٨ ص
(٧٥)
خلاصه كلام
١٩٥ ص
 
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص

سفير حق و صفير وحي - منتظري، حسينعلي - الصفحة ١٥٨ - نگاهي گذرا به برخي از آيات كه معارض با علم پنداشته شده است

عهد هفت مدار را مي‌شناختند و بايد خداوند به چيزي احتجاج فرمايد كه مردم بشناسند تا حجت تمام شود.".[١] و اساسا از كجا معلوم كه عرب شبه جزيره كه در زمان نزول، دور از فرهنگ و تمدن و بازار علم بوده و از أهله سؤال مي‌كرده است در ذهنش هفت آسمان هيئت بطلميوس مرتسم و مركوز بوده است تا گفته شود آيه مذكور مطابق با ذهنيت آن زمان نازل گرديده است ؟ و از كجا كه واقعا آسمان ها به ديگر گونه اي كه بطلميوس فهميده است هفت طبقه نباشد؟ مگر بشر هنوز توانسته است به ابتدا و انتهاي عالم ماده آگاهي يابد تا گفته شود نظريه هفت آسمان طبقه طبقه باطل است ؟ علاوه بر اين، نويسنده محترم كه مي‌فرمايد: "سخن از آسمان هاي هفت گانه كجا و آياتي چون (الله نور السموات والارض) كجا" به چه دليلي آسمان ها در اين آيه را حمل بر آسمان هاي بطلميوسي نمي كنند؟ به هر دليلي كه هست به همان دليل "سموات سبع" را نيز حمل بر آسمان هاي بطلميوسي نكنند و حداقل احتمال دهند معناي ديگري مراد باشد. اما راجع به مركزيت قلب براي ادراكات، ممكن است گفته شود: همان طور كه در جاي خود در حكمت متعاليه تبيين گرديده است، تمام ادراكات حصولي اعم از عقلاني، خيالي، حسي و نيز ادراكات حضوري و قوائي كه آن ادراكات منسوب به آنهاست، همگي مجرد از ماده اند و قهرا مركز ادراكات هم نه مغز مادي و نه قلب صنوبري

[١] علامه شعراني، تعليقه بر تفسير منهج الصادقين، جلد ٩، صفحه ٣٥٢ .