سفير حق و صفير وحي
(١)
شناسنامه كتاب
٧ ص
(٢)
پيشگفتار
٩ ص
(٣)
مقدمه
١٣ ص
(٤)
پاسخ اول
١٧ ص
(٥)
تحليل حقيقت وحي در ضمن دو نكته
١٩ ص
(٦)
مراحل سه گانه نظام هستي
٢٠ ص
(٧)
تجرد علوم و معارف بشري
٢١ ص
(٨)
علوم كسبي و علوم كشفي
٢٢ ص
(٩)
مبدأ غيبي افاضه علوم
٢٣ ص
(١٠)
تفاوت جوهري راه علوم كسبي و علوم كشفي
٢٤ ص
(١١)
شعاع نامتناهي قدرت وحي كننده
٢٩ ص
(١٢)
فراتري پيامبر
٣٠ ص
(١٣)
نقش فاعل وحي و نقش قابل آن
٣١ ص
(١٤)
تجرد وحي و شرايط مادي آن
٣٢ ص
(١٥)
خطاناپذيري علم حضوري و خطاپذيري علم حصولي
٣٤ ص
(١٦)
خطاناپذيري حوزه وحي و رسالت
٣٥ ص
(١٧)
تفاوت خطاي واقعي و خطا در برداشت
٣٧ ص
(١٨)
تضمين تطابق حقيقت با صورت
٣٧ ص
(١٩)
ضمانت تطابق در مقام ثبوت يا اثبات ؟
٣٨ ص
(٢٠)
شواهدي از آيات قرآن و روايات
٤٠ ص
(٢١)
عدم اطلاق قرآن بر صرف معاني آن
٤١ ص
(٢٢)
عدم اطلاق تلاوت بر صرف معاني قرآن
٤٢ ص
(٢٣)
نسبت انزال قرآن به خداوند نه پيامبر
٤٣ ص
(٢٤)
دلالت آيات مصدر به "قل" بر مدعا
٤٥ ص
(٢٥)
پاسخ دوم
٤٩ ص
(٢٦)
اساس بحث در مورد وحي و قرآن
٥٢ ص
(٢٧)
نقل سخنان برخي از متخصصان فن عرفان و حكمت درباره انواع كشف
٥٣ ص
(٢٨)
وحي به عنوان برترين و كامل ترين نوع كشف
٥٦ ص
(٢٩)
فرق بين وحي و امور مادي و ظرف تحقق كشف
٥٩ ص
(٣٠)
امكان گسترش قابليت قابل و گنجايش آن براي مراتب برتر
٦١ ص
(٣١)
تفاوت نزول وحي با نزول باد و باران
٦٥ ص
(٣٢)
تبييني مقبول براي خطاب هاي "قل" در قرآن
٦٩ ص
(٣٣)
نقش پيامبر
٧٢ ص
(٣٤)
نقل سخنان حكماء و عرفاء درباره وحي و الهام و نقش قابلي گيرنده آن
٧٤ ص
(٣٥)
كلام شيخ الرئيس در كتب خود و اشاره اي به نظر فخررازي و فارابي
٧٥ ص
(٣٦)
تذكر
٧٨ ص
(٣٧)
كلام شيخ اشراق، شهاب الدين سهروردي در كتاب حكمة الاشراق و رساله يزدان شناخت
٨١ ص
(٣٨)
سخن حكيم بزرگ ميرداماد در كتاب قبسات
٨٣ ص
(٣٩)
سخنان صدرالمتألهين در اسفار، تفسير و ديگر كتب خود
٨٤ ص
(٤٠)
يك تذكر لازم
٩٧ ص
(٤١)
توان ارتباط با عالم مثال و گرفتن صور مثالي از آن به عنوان يكي از ويژگي هاي پيامبر و ولي الهي
٩٩ ص
(٤٢)
كلام حكيم سبزواري در كتاب اسرار الحكم
١٠٣ ص
(٤٣)
سخن علامه طباطبائي در رساله المنامات والنبوات
١٠٣ ص
(٤٤)
گفتار ابن عربي در فتوحات مكيه
١٠٥ ص
(٤٥)
سخن عبدالوهاب شعراني از عرفاي اهل سنت
١٠٦ ص
(٤٦)
برهاني بر عدم امكان فاعل بودن نفس پيامبر نسبت به وحي و صورتگري آن
١٠٧ ص
(٤٧)
اشكال و جواب
١٠٨ ص
(٤٨)
تأييدي از كلام شيخ الرئيس و صدرالمتألهين بر برهان مذكور
١٠٩ ص
(٤٩)
قابل بودن نفس براي تمام علوم كشفي، فكري، كلي، جزئي
١١٢ ص
(٥٠)
يك فرق اساسي بين علوم لدني و علوم فكري و قالب لفظي آنها
١١٣ ص
(٥١)
مراتب گوناگون كلام حق تعالي و اسناد حقيقي آن به او
١١٤ ص
(٥٢)
كلام صدرالمتألهين در لزوم جمع بين تنزيه و تشبيه در اسناد كلام به حق تعالي
١١٨ ص
(٥٣)
جايگاه پيامبر
١٢٠ ص
(٥٤)
هم طوطي هم زنبور، نه طوطي نه زنبور!
١٢٦ ص
(٥٥)
استشهادي به مثنوي
١٢٧ ص
(٥٦)
فرق بين شنيدن وحي توسط پيامبر
١٢٨ ص
(٥٧)
ملائكه عقلي و مثالي و واقعيت داشتن آنها در عالم خارج
١٣١ ص
(٥٨)
وحي صريح و وحي غيرصريح و قابليت محض نفس پيامبر
١٣٣ ص
(٥٩)
پندار خلاقيت نفس پيامبر
١٣٧ ص
(٦٠)
راه آگاهي پيامبر
١٣٩ ص
(٦١)
بشري بودن قالب وحي و بشر نبودن گوينده آن
١٤٢ ص
(٦٢)
بشري بودن قالب الفاظ و در تنگنا قرار نگرفتن پيام و هدف وحي
١٤٧ ص
(٦٣)
تعبير به نزول و دلالت آن بر دو سويه بودن وحي و قرآن
١٤٩ ص
(٦٤)
تعارض علم و دين و شرايط تحقق آن
١٥١ ص
(٦٥)
نگاهي گذرا به برخي از آيات كه معارض با علم پنداشته شده است
١٥٦ ص
(٦٦)
مراتب علم حق تعالي و اراده ذاتي و حادث او
١٦١ ص
(٦٧)
همه كاره نبودن پيامبر
١٦٨ ص
(٦٨)
اشكال و جواب
١٧٠ ص
(٦٩)
مجراي قاعده فلسفي "كل حادث مسبوق بمادة و مدة" و عدم شمول آن نسبت به وحي
١٧١ ص
(٧٠)
اراده ذاتي و ازلي حق تعالي و عدم منافات آن با اراده فعلي و حادث او
١٧٦ ص
(٧١)
عدم منافات بين غرض ذاتي نداشتن حق تعالي و غرض داشتن او به لحاظ مرتبه فعل
١٧٨ ص
(٧٢)
تعارض علم و دين و وظيفه مفسران متون ديني
١٨٢ ص
(٧٣)
فرق بين احتمال خطا در قرآن و انقسام آيات آن به محكم و متشابه و ناسخ و منسوخ
١٨٧ ص
(٧٤)
شواهدي از آيات قرآن و روايات
١٨٨ ص
(٧٥)
خلاصه كلام
١٩٥ ص
 
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص

سفير حق و صفير وحي - منتظري، حسينعلي - الصفحة ٦٠ - فرق بين وحي و امور مادي و ظرف تحقق كشف

حالاتي كه قبل از تحقق وحي رخ مي‌دهد مادي باشد. ولي ظرف تحقق خود وحي، بدن مادي پيامبر٦ يا نفس او به لحاظ تعلق و ارتباطش با بدن نيست ; بلكه آن ظرف، مرتبه ذات مجرده نفس نبوي اعم از مرتبه عقل او از راه كشف معنوي و يا مرتبه مثال و خيال او از طريق كشف صوري مي‌باشد. همان طور كه در فصوص الحكم در فص يوسفي گفته شده است : "ثم انه ٦ كان اذا أوحي اليه اخذ عن المحسوسات المعتادة فسجي و غاب عن الحاضرين عنده ; فاذا سري عنه رد; فما ادركه الا في حضرة الخيال الا انه لايسمي نائما. و كذلك اذا تمثل له الملك رجلا فذلك من حضرة الخيال". "هرگاه به پيامبر٦ وحي مي‌شد او از محسوسات عادي مادي ربوده و منصرف شده پس (روح او) لباس وجود مثالي يافته و از كساني كه نزد او حاضر بودند غائب مي‌گشت ; و پس از آن كه حالت وحي از او برطرف مي‌گرديد به حالت عادي و توجه به عالم ماده برمي گشت . پس او (همانند شخص خواب) وحي را جز در عالم خيال درنمي يافت، منتها پيامبر٦ (در هنگام وحي خواب نيست و) خوابيده ناميده نمي شود. و همچنين هنگامي كه فرشته براي او متمثل مي‌شد تمثل او در عالم مثال و خيال و ناشي از آن بود". بديهي است كه كلام او ناظر به كشف صوري است كه از نظر مرتبه، فروتر از كشف معنوي مي‌باشد. وگرنه كشف معنوي با اتصال به عالم عقل و فراتر از آن تحقق مي‌يابد.