احكام نماز خوف و مطارده - گلپايگانى، سيد محمد رضا - الصفحة ١٥

س ٢٤- هرگاه در نماز مطارده نمازگذار متمكّن از ركوع باشد و متمكّن از سجود نباشد چه كند.

ج- تمكّن از هرچه دارد بايد آن را بجا آورد و بطور كلّى بايد در ترك افعال نماز ملاحظه مقدار ضرورت را بنمايد يعنى هرچه را ميتواند بجا آورد و هرچه را نميتواند ترك كند مثلا اگر نميتواند پيشانى را بعنوان سجده روى زمين بگذارد لكن ميتواند چيزى را كه سجده بر آن صحيح است روى دست بگذارد و بر آن سجده كند بايد اين كار را انجام دهد يا اگر سوار ماشين است و پياده شدن ممكن نيست ولى ميتواند چيزى را كه سجده بر آن صحيح است مانند سنگ و خاك روى صندلى ماشين يا كف آن بگذارد و سجده نمايد لازم است اينطور كند و چنانچه استقرار و آرامش بدن در بعض احوال نماز ممكن است بايد رعايت همان مقدار را بنمايد و در تمام آنچه گفته شد رعايت مقدارى كه بر او حرج نباشد و منافات با كار او نداشته باشد لازم است و هرگاه به هيچ‌يك از آنچه گذشت قدرت ندارد اگر چه بجهت اين باشد كه رعايت آنها باعث تشويق خاطر و سست شدن در حفظ جان خود باشد در چنين حالى وظيفه‌اش ركوع و سجود بنحو اشاره است كه قبلا گفته شد.

س ٢٥- در مواردى كه وظيفه مكلّف بجاى هر ركعت گفتن يك مرتبه سبحان اللّه و الحمد للّه و لا اله الا اللّه و اللّه اكبر است و اگر شكّ در عدد اين تسبيح بكند و