احكام نماز خوف و مطارده - گلپايگانى، سيد محمد رضا - الصفحة ١٣
وقتى كه خواندن به كيفيّات سابقه كه مشروحا بيان شد ممكن نباشد و مكلّف نتواند به نحوى كه گذشت نه بجماعت و نه فرادى نماز بخواند در چنين موقعيّتى بهر نحوى كه برايش ممكن باشد نماز ميخواند يعنى چه در حال توقّف باشد چه در حال حركت چه سواره باشد چه پياده چه نشسته باشد چه خوابيده و غير اينها پس نيّت نماز ميكند و تكبيرة الاحرام را درحالىكه رو بقبله باشد ميگويد و اگر ممكن باشد رو بقبله بودن را در بقيّه نماز ادامه ميدهد و الّا بهر مقدار كه ممكن است بطرف قبله ميخواند و چنانچه رو بقبله بودن حتّى در تكبيرة الاحرام هم ممكن نشد بهر طرف كه ممكن بود نماز ميخواند و براى ركوع و سجود بهر نحو كه توانست مثلا اگر ممكن بود از مركب پياده شود بايد پياده شود و اگر پياده شدن براى ركوع ممكن باشد ولى براى سجود ممكن نباشد در حال سوارى بهر نحو ممكن است سجده مينمايد و اگر اين هم ممكن نبود ركوع و سجود را به اشاره انجام ميدهد به اين نحو كه سر را بقصد ركوع خم ميكند و براى سجده بيشتر پائين ميآورد و اگر بنحو اشاره هم ممكن نشد نماز او پس از نيّت تسبيح است يعنى بجاى هر ركعتى ميگويد.
«سبحان اللّه و الحمد للّه و لا اله الّا اللّه و اللّه اكبر»
و ركوع و سجود و ذكر آنها و قرائت حمد و سوره ساقط ميشود و روايت شده كه حضرت امير المؤمنين علىّ بن ابيطالب عليه السّلام و اصحابش در ليلة الهرير كه يكى از شبهاى جنگ