آهی سوزان بر مزار شهیدان (ترجمه اللهوف) - سید بن طاووس - الصفحة ٦ - نظريه دانشمندان شيعه در باره سيد

پيشگاه احديّت قولا و عملا تا آنجا كه در تمام تأليفاتش نام خداى تعالى را بدون كلمه جلّ جلاله و مانند او نياورده است و نه سهم از غلّات خود را بفقراء ميداده و يك سهم بخود اختصاص ميداده است و اين چنين أدب در گفتار و تسليم و انقياد در كردار، كاشف از حدّ معرفتى است كه نظير آن را در امثال و اقران او كمتر توان يافت و گوئى از آثار همين معرفت بوده است كه رابطه عبوديّت‌اش با حضرت متعال همواره محفوظ بوده و پيوسته از ربوبيّت خاصّه الهى برخوردار و از هدايت‌هاى غيبى و الهامات معنوى بهره‌مند بوده است و ما دو مورد براى نمونه و جلب توجّه خوانندگان ذكر مى‌كنيم:

١- در كتاب اقبال در باب اعمال روز ١٣ ربيع الاوّل ميفرمايد: من روز ١٢ را بشكرانه ورود رسول خدا ص در مثل چنان روزى بمدينه روزه داشتم و تصميم بر اين بود كه روز ١٣ را افطار كنم روايتى در كتاب ملاحم بطائنى از امام صادق بنظرم رسيد كه مژده آمدن مردى از اهل بيت را پس از زوال حكومت بنى عبّاس در برداشت و احتمال ميرفت كه اشاره بما باشد و نيز انعامى بر ما، و الفاظ روايتى كه از نسخه‌اى قديمى نقل نموده و آن نسخه در خزانه امام كاظم ٧ بود چنين است:

ابى بصير روايت كرده است از امام صادق ٧ كه فرمود: خداوند، والاتر و بزرگوارتر و بزرگتر از اين است كه زمين را بدون امام عادل واگذارد، گويد: عرض كردم:

من بقربانت چيزى بفرمائيد كه دلم را آسايش بخشد فرمود: اى ابا محمّد مادام كه حكومت بدست بنى فلان (بنى عبّاس) است امّت محمّد هرگز