به نام خدا - پوریزدی، رحمت - الصفحة ٥٣ - خدا نجار نیست، ولی در و تخته را به هم جور می کند

خدا میان دانه گندم هم خط گذاشته است.

زان دو نیم است د انه گندم که یکی خود خوری، یکی مردم[١]

خدای مهربان و عادل همه‌چیز را به طور مساوی به بندگان داده است حتی در دانه گندم نیز عدالت رعایت شده است. و بندگان حق استفاده از همه نعمت ها را دارند و نیکوست هر کس به حق خودش قانع و راضی باشد؛ و پا را از گلیم خودش دراز تر نکند.

در جایی که آدم طمعکار به حق خودش راضی نباشد از این مثل استفاده می کنند.

خدا میهمانی برساند تا نانی بخوریم.

شاید از بس سرپرست خانواده تنگ چشم و بخیل است که اعضای خانواده دست به دعا برمی دارند تا میهمانی از راه برسد به امید آنکه آنان نیز غذایی به برکت میهمان بخورند.

خدا نجار نیست، ولی در و تخته را به هم جور می کند.

خدای مهربان و دانا هر چیزی را در جای خودش قرار داده است. و نیز کنایه از اینکه این دو نفر به هم شبیه هستند و به درد هم می خورند. (می تواند همکار، هم کلاسی، هم سفر، دوست یا زن وشوهر باشد.)

[١] .مکتبی.