جامعه‌ آغاز مى‌شود اين رفتارها كم‌كم توسعه يافته و با كنش مجموعه‌اى از كنشگران جاسازى مى‌شوند و چنانچه اين رفتار تكرار شود كه كم‌كم‌ تبديل به عادت‌[١] مى‌شود. نمونه‌سازى‌ در تقويت تعاريف و معانى مشترك بين آحاد جامعه كمك زيادى در تقويت اين عادت است (١٩٦٧ و ١٩٦١Schutz ) به مرور اين عادت، عمومى مى‌شود كه از آن به عنوان‌ عينى‌سازى‌[٢] ياد مى‌شود (زاكر ١٩٧٧). در مرحله بعد برونى‌سازى‌[٣] اتفاق مى‌افتد. در واقع در اين مرحله از فرآيند نمونه‌هاى عينى داراى هويت‌هاى ويژه‌اى مى شوند كه در تجربه همه آحاد مى‌آيند و به عنوان يك واقعيت بيرونى و الزامى پذيرفته مى‌شوند. نسل جديد با اين نمونه‌هاى عينى بيرونى به عنوان داده‌هاى اجتماعى‌[٤] و واقعيت‌هاى عادى برخورد مى‌كند و نهايتاً امر به‌ رسوب‌گذارى‌[٥] ختم مى‌شود. از ديدگاه برگروكلنر (١٩٨١، ٣١) هر نهادى حاصل رسوب‌گذارى معانى و مفاهيم و يا تبلور معانى در اشكال عينى است.

در ادبيات مكتب نهادگرايى همچنين از فرايندهاى نهادى كردن صحبت‌هاى زيادى مطرح شده است. از جمله چرخه حيات نهادى را شامل اجزاى ذيل دانسته‌اند.

[١] Habitualization

[٢] bjectification

[٣] Externalization

[٤] Social Givens

[٥] sedimentation