توضيح مسائل طبى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٩٨ - ٢٨ - امراض مسرى و واگير

ولى نبايد از اندازه لازم بيشتر باشد.

(مسأله: ٢١٤) اگر مرض واگير فردى، خطرناك باشد براى شخص سالم معاشرت با او جايز نيست و مرد نمى‌تواند او را به زنى بگيرد و زن نمى‌تواند او را به شوهرى خود برگزيند.

و بر فرض جارى نمودن عقد نكاح در صحت و بطلان آن بايد به مرجع تقليد خود مراجعه كند.

(مسأله: ٢١٥) در مثل مرض ايدز كه نقل آن عمدتا از راه خون و مجامعت است ظاهرا عقد نكاح اشكالى ندارد ولى نه بر زن تمكين واجب است و نه بر مرد در هر چهار ماه يك مرتبه نزديكى با او واجب است بلكه مجامعت آنان فى الجملة حرام است. ولى اگر با پوشاندن آلت تناسلى مرد مثلا مشكله سرايت برطرف شود مجامعت با مراعات آن جايز است و ممكن است كه تمكين و اداى حق زوجيت بر زن و شوهر حتى به همين نحو واجب گردد.

(مسأله: ٢١٦) در ازدواج با فرد مبتلا به مرض خطرناك‌