توضيح مسائل طبى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٦ - ٢ – تداوى

(مسأله ١٣:) اگر عمل داكتر از نظر شرعى حرام باشد مستحق اجرت نمى‌شود.[١]

(مسأله ١٤:) بر دكتر لازم است در تشخيص مرض و تعيين دوا، دقت لازم را بنمايد و تعيين دوا به خاطر مزد گرفتن از شركتهاى توليدى و نه به مصلحت مريض، حرام بوده و گرفتن اجرت نيز حرام مى‌شود. همچنين اگر مرض مريض را نفهمدو نسخه بنويسد.

(مسأله ١٥:) در صورتى كه طبيب‌[٢] دواى غير مفيد را كه در مسأله گذشته ذكر شد به مريض سفارش كند گذشته از اينكه مستحق اجرت نمى‌شود اگر به مريض ضرورى برسد ضامن آن هم مى‌باشد بلكه ممكن است ضامن قيمت دواى سفارشى خود نيز مى‌باشد كه بايد به مريض بدهد

(مسأله ١٦:) قرارداد دكتور و مريض گاهى تنها در معاينه و تشخيص مرض است، و گاهى با دادن دوا. و گاهى‌

[١] ازمسايل آينده موارد حرام بودن عمل طبيب ظاهر مى‌گردد.

[٢] مراد از داكتر و طبيب و دكتور در اين رساله يك معنى است.