آينده در قلمرو اسلام - سید قطب - الصفحة ١٣٩ - نظر يك دانشمند

وقتى ديديم سرگردان و بلاتكليف است , رنج و غصه خود را با چيزهائى تسكين ميدهد كه كوبنده روح و جسم و اعصاب اوست , از هيولاى مهيب درد و رنج , به مواد مخدره و مشروبات الكلى , يا بافكار تيره و تخيلات يأس آور و نوميد كننده و دردناكى همچون ( ( اگزيستانسياليسم ) ) و امثال آن پناه ميبرد

وقتى كارش بجائى مى رسد كه ( بنا بخبرهاى رسيده از اروپا ) براى خريد يك يخچال يا ماشين لباسشوئى برقى , فرزند خود را زنده بگور ميكند يا جگر گوشه خود را همچون كالائى در معرض فروش در مياورد ! !

آرى , وقتى انسان را در چنين حالات پست و ننگين و شرم آورى ديديم در اينصورت ديگر نمى توانيم به علم اميدوار باشيم و به اكتشافات علمى دل خوش كنيم

علمى كه از روان انسان بيخبر است , هر چند در تسهيلات زندگى مادى , پيشروى كند , نخواهد توانست جلوگير سقوط هولناك بشريت باشد و تيره بختى و سياه روزى او را پايان بخشد