نماز الهی وشیطانی - حسین انصاریان - الصفحة ١٢ - مقام نماز جامع، مختص انسان

كند و آن را به او بدهد. حالا يك نفر از راه برسد و نماز را ضايع كند، آيا چنين فردى مستحقِ «فَوَيْلٌ لِلْمُصَلِّينَ‌»[١] نيست؟ اما اگر اين نماز يك نقاشى كامل، يك نقاشى جامع و يك نقاشى زيباى «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌» باشد، خدا از چنين نمازى تعريف مى‌كند؛ چون باطن اين نماز براى خدا معلوم است؛ خداوند مى‌گويد، من به باطن و ظاهر هم كارهايتان آگاهم: «إِنَّ اللَّهَ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ‌».[٢] براى خدا باطن اين نماز زيباست: «قَدْأَفْلَحَ الْمُؤْمِنُونَ. الَّذِينَ هُمْ فِى صَلَاتِهِمْ خَاشِعُونَ‌.»[٣] بلافاصله مى‌گويد: «وَ الَّذِينَ هُمْ عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُونَ‌»[٤]: اين مؤمنان از كار بيهوده روى‌گردانند. اين‌مؤمنان نماز حكيمانه مى‌خوانند؛ اين‌ها نماز استوار مى‌خوانند؛ نمازشان لغو نيست و

[١] ٢. مائده: ٤.

[٢] ١. مائده: ٨.

[٣] ٢. مؤمنون: ١ و ٢.

[٤] ٣. مؤمنون: ٣.