درمان گری با قرآن
(١)
سخن ناشر
١ ص
(٢)
فصل اول قرآن، نسخه درمان
٢ ص
(٣)
طبيب يكى از اسامى حق
٢ ص
(٤)
پيغمبر، طبيب دورهگرد
٣ ص
(٥)
«جهل»، در رأس همه بيمارىها
٤ ص
(٦)
عدم درمان «جهل»، مايه عذاب اخروى
٤ ص
(٧)
فرستاده شدن پيامبر در زمان فاصله و جدايى مردم از رسالت
٥ ص
(٨)
تغيير نسخه مسيح توسّط يهوديان معاند
٦ ص
(٩)
اهميت نماز نزد انبياء و اهلبيت
٨ ص
(١٠)
سِرّ دعوت اهلبيت به نماز از سوى پيامبر
٩ ص
(١١)
شهادت به اقامه نماز امام رضا (ع) در زيارت حضرت
١٠ ص
(١٢)
نماز، مهمتر است
١٠ ص
(١٣)
كناره گرفتن اميرمؤمنان (ع) براى گزاردن نماز، در اوج جنگ
١١ ص
(١٤)
تباه كردن نماز از طرف نسلهاى بعد از نوح
١٢ ص
(١٥)
فرستاده شدن طبيب عرشى پس از ششصد سال
١٣ ص
(١٦)
تلاش دشمن براى خواب كردن مردم
١٤ ص
(١٧)
آمدن پيامبر با نسخه قرآن
١٦ ص
(١٨)
سؤال درمان از طبيبان دين كن
١٨ ص
(١٩)
نسخه درمان امام على (ع)
١٨ ص
(٢٠)
روشنى دل با روشنگرىهاى پروردگار عالم در قرآن مجيد
١٩ ص
(٢١)
نتايج روشنگرى پيغمبر اكرم (ص) با قرآن
٢١ ص
(٢٢)
روى آوردن به خيرخواهى خداوند
٢٢ ص
(٢٣)
فصل دوم درمان با قرآن، نيازمند تخصّص
٢٣ ص
(٢٤)
استفاده از روشنگرىهاى خداوند، نيازمند تخصّص
٢٤ ص
(٢٥)
لزوم مراجعه به اهلذكر از نظر قرآن
٢٤ ص
(٢٦)
لزوم مراجعه به افراد آشنا به روايات در زمان عدم دسترسى به اهلبيت
٢٥ ص
(٢٧)
اهميت مجالس روشنگرى خدا از طريق اهلبيت
٢٨ ص
(٢٨)
وعارفان به رواياتشان
٢٨ ص
(٢٩)
آرزوى آمدن آمريكا، ميل به ستمكاران و مخالف با روشنگرى قرآن
٣٢ ص
(٣٠)
قضيه صفوان و ميل به بقاى هارون
٣٣ ص
(٣١)
ميل به ستمكار، موجب شركت در ستمكاريهاى او
٣٥ ص
(٣٢)
فرهنگ شيعه و احتياط درباره ميل به ستمكاران
٣٨ ص
(٣٣)
احتياط تاجر شيرازى در باره استعمال تنباكو در زمان تحريم آن
٣٩ ص
(٣٤)
احتياط شديد مرحوم خرازى
٤٠ ص
(٣٥)
رسيدن آتش در قيامت در صورت ميل به ستمگر در باطن قلب
٤٢ ص
(٣٦)
شركت در جهاد تنها با آرزوى راستين آن
٤٣ ص

درمان گری با قرآن - حسین انصاریان - الصفحة ٢٢ - روى آوردن به خيرخواهى خداوند

اميرمؤمنان (ع) مى‌فرمايد: روزگارى را ديدم كه حسرتش را مى‌خورم. در دل تاريكى شب، گاهى با پيغمبر (ص) از خانه بيرون مى‌آمدم، از تمام كوچه‌هاى مدينه، صداى گريه، نماز شب و مناجات شنيده مى‌شد، ولى وقتى بنى‌اميه آمدند و اين روشنگرى‌ها را كنار زدند و تاريكى‌ها را بر مردم حاكم كردند، پيش‌نماز حكومت بنى‌اميه، با شكم پر از شراب در محراب آمد و در حال مستى، نماز صبح را چهار ركعت خواند و مردم هم خواندند.

روى آوردن به خيرخواهى خداوند

«انْتَفِعُوا بِبَيَانِ اللَّهِ»[١]: از روشنگرى‌هاى خدا خودتان را بهره‌مند كنيد. حالا بعداً من قسمتى از روشنگرى‌هاى حضرت حق را از قرآن مجيد براى‌تان ان شاء الله مى‌خوانم. «وَ اتَّعِظُوا بِمَوَاعِظِ اللَّهِ»[٢]: از موعظه‌هاى خدا پند بگيريد؛ چه موعظه‌كننده‌اى بهتر از خدا؟ يا به عبارتى كه از تنگى قافيه مى‌گويم: چه موعظه‌گرى دلسوزتر از پروردگار بزرگ عالم؟ «وَ اتَّعِظُوا بِمَوَاعِظِ اللَّهِ»[٣]، و آخرين جمله ايشان هم كه چه قدر با حال است:


[١] ١. نهج‌البلاغه، خطب ١٧٦.

[٢] ١. نهج‌البلاغه، خطب ١٧٦.

[٣] ٢. همان.