نگاهی به مقام حضرت فاطمه - حسین انصاریان - الصفحة ٢٨

و گفت: (لَا خَيْرَ بَعْدَكَ فِى الْحَيَاهِ ...).[١] زندگى دنيوى زهرا (س) ديگر تمام شد؛ ديگر كسى على (ع) را سر حال نخواهد ديد. در نهج‌البلاغه است و سيد رضى ١ آن را نقل كرده كه على (ع) رو به قبر پيغمبر (ص) گفت: من زهرا (س) را دفن كردم، ولى يا رسول‌الله! تا شب نوزد رمضانى كه شمشير را بر فرق من بزنند و تا آن زمان، سى سال طول مى‌كشد، من با اين كه امام معصومم، هميشه اندوهگين هستم، و ديگر، شب بى‌گريه‌اى برايم نخواهد بود، و من در تمام عمرم، مقدارى از شبم را بيدار مى‌مانم و گريه مى‌كنم.[٢] در اين جا، به سبك روضه‌خوان‌هاى قديم مى‌خواهم چند بيت شعر بخوانم. حضرت على (ع) به‌

[١] ١. بحارالانوار، علامه مجلسى، ج ٤٢، ص. ٢١٣

[٢] ١. نهج‌البلاغه، ص ٢٣٨، كلام ١٩٣.