سال هشتم، شماره دوم، پياپي ٣٠، تابستان ١٣٩٤
محمد علي قاسمي نژاد / دانشجوي دکتري روان شناسي عمومي دانشگاه محقق اردبيلي، اردبيل، ايران
mohamad_psy٢٥@yahoo.com
نادر حاجلو / دانشيار دانشگاه محقق اردبيلي، گروه روان شناسي، اردبيل، ايران
سروين انصار حسين / دانشجوي دکتري روان شناسي عمومي دانشگاه محقق اردبيلي، اردبيل، ايران
دريافت: ٢٠/٨/١٣٩٣ ـ پذيرش: ٢٧/١/١٣٩٤
چکيدههدف اين پژوهش، بررسي پديده آزارگري و مبارزه با آن از نظر روان شناسي و اسلام بود. بدين منظور، منابع روان شناختي و ديني مرتبط با اين موضوع مورد بررسي قرار گرفت. روش پژوهش از نوع توصيفي- تحليلي بود كه با بررسي متون ديني و روان شناسي، ارتباط اين مفاهيم بررسي شد. نتايج نشان داد که در دين اسلام و روان شناسي، به انواع آزارگري ها (مانند مسخره کردن، فحش دادن، عيب جويي کردن، غيبت کردن، تحقير کردن و کتک کاري هاي فيزيکي) پرداخته شده و به تأثيرات مخرب آن اشاره شده است. با تأمل در متون ديني، برنامه هاي خاصي براي مبارزه با آزارگري ارائه شده است. از جمله اين برنامه ها، تقويت رفتارهاي جرأت مندانه، آگاهي دادن افراد از پيامدهاي رفتارهاي خود، از بين بردن زمينه هاي تمسخر، واکنش مستقيم، و قطع رابطه با اين افراد مي باشند. بنابراين، لازم است برنامه اي براي مقابله با آزارگري با استفاده از رهنمودهاي قرآني و اسلامي در قالب داستان، رهنمودها و با نگرشي روان شناسانه براي اقدامات پيشگيرانه و متناسب با فرهنگ ما تدوين گردد.
کليدواژه ها: زورگويي، آزارگري، اسلام، روان شناسي.