یکی از شهرهای گردشگری آباد، دارای نعمت‌های بسیار و محل تجمع تجار در آن زمان بوده است.[١٦٥] شیخ طوسی و ابن‌شهر‌آشوب او را «سجستانی» معرفی کرده‌اند.[١٦٦]

نسبت «رُهنی» که به وی داده شده، در لابه‌لای متون رجالی و حدیثی گوناگون
ضبط شده است؛ برای مثال، آیه‌الله خوئی; در یک جا نسبتِ رهنی و دهنی[١٦٧] و در
جای دیگر نسبت رهبی[١٦٨]، اردبیلی در جامع الرواة نسبت راهبی و رهینی[١٦٩] و علامه مجلسی نسبت دهنی[١٧٠] را برای او ذکر کرده‌اند. «رُهنی» منسوب به «رُهنَه» یکی از روستاهای کرمان است.[١٧١]

در منابع رجالی و تراجم اطلاعاتی درباره تاریخ ولادت و زندگی وی در دست نیست؛ برخی فقط تاریخ وفات او را پیش از سال ٣٣٠ قمری ذکر کرده‌اند.[١٧٢]

أبوعمرو محمد بن عمر بن عبد العزیز کشی[١٧٣]، بشر بن سلیمان نخاس (پدر او از موالیان امام هادی٧ و امام حسن عسکری٧ بوده)[١٧٤]، احمد بن مسرور[١٧٥] و احمد بن حارث[١٧٦]، از جمله محدثانی هستند که از محمد بن بحر حدیث نقل کرده‌اند.

شیخ طوسی او را متکلم، عالم به اخبار و فقیه معرفی کرده و مدعی است او نزدیک به پانصد مصنَّف و رساله داشته است.[١٧٧] یاقوت حموی علاوه بر این‌که او را معروف به فضل و فقه دانسته، به نقل از استاد خود رشیدالدین می‌نویسد: «رهنی، تیزهوش و خوش‌حافظه بود، به گونه‌ای که هشت‌هزار حدیث را از بر داشته؛ و به دنبال احادیث غریب می‌گشت و می‌دانست که در احادیث غریب، دروغ است. وی انساب و اخبار

[١٦٥]. حدود العالم من المشرق الی مغرب، ص١٤٣.

[١٦٦]. الفهرست، ص٢٠٨؛ معالم العلماء، ص١٣١.

[١٦٧]. معجم الرجال الحدیث، ج١٦، ص١٣١.

[١٦٨]. همان، ج١٤، ص٢٦٤.

[١٦٩]. جامع الرواة، ج٢، ص١.

[١٧٠]. بحارالأنوار، ج٥٧، ص٣٠٨.

[١٧١]. معجم البلدان، ج٣، ص١٠٨.

[١٧٢]. لسان المیزان، ج٥، ص٨٩.

[١٧٣]. رجال کشی، ص١٤٨.

[١٧٤]. بحارالأنوار، ج٥١، ص٦.

[١٧٥]. وسائل الشیعه، ج٢٠، ص٤٣٧.

[١٧٦]. همان، ج٢٧، ص٢٧٥.

[١٧٧]. الفهرست، ص٢٠٨.