مختصر تاريخ دمشق
(١)
١٠ ص
(٢)
١٢ ص
(٣)
١٣ ص
(٤)
١٤ ص
(٥)
١٥ ص
(٦)
٢٠ ص
(٧)
٢١ ص
(٨)
٢٢ ص
(٩)
٢٢ ص
(١٠)
٢٥ ص
(١١)
٢٦ ص
(١٢)
٢٨ ص
(١٣)
٢٩ ص
(١٤)
٣٠ ص
(١٥)
٣٠ ص
(١٦)
٣١ ص
(١٧)
٣١ ص
(١٨)
٣٢ ص
(١٩)
٣٢ ص
(٢٠)
٣٢ ص
(٢١)
٣٤ ص
(٢٢)
١٣٠ ص
(٢٣)
١٣١ ص
(٢٤)
١٣٣ ص
(٢٥)
١٤١ ص
(٢٦)
١٤٢ ص
(٢٧)
١٤٤ ص
(٢٨)
١٤٥ ص
(٢٩)
١٤٥ ص
(٣٠)
١٤٥ ص
(٣١)
١٤٩ ص
(٣٢)
١٤٩ ص
(٣٣)
١٥٠ ص
(٣٤)
١٥١ ص
(٣٥)
١٥١ ص
(٣٦)
١٥٢ ص
(٣٧)
١٥٢ ص
(٣٨)
١٨١ ص
(٣٩)
١٨٢ ص
(٤٠)
١٨٧ ص
(٤١)
١٨٨ ص
(٤٢)
١٩٢ ص
(٤٣)
١٩٣ ص
(٤٤)
١٩٣ ص
(٤٥)
١٩٣ ص
(٤٦)
١٩٤ ص
(٤٧)
٢٠٦ ص
(٤٨)
٢٠٩ ص
(٤٩)
٢٠٩ ص
(٥٠)
٢١٢ ص
(٥١)
٢١٢ ص
(٥٢)
٢١٤ ص
(٥٣)
٢١٤ ص
(٥٤)
٢١٤ ص
(٥٥)
٢١٥ ص
(٥٦)
٢١٥ ص
(٥٧)
٢٢٤ ص
(٥٨)
٢٢٥ ص
(٥٩)
٢٢٦ ص
(٦٠)
٢٢٧ ص
(٦١)
٢٢٧ ص
(٦٢)
٢٢٨ ص
(٦٣)
٢٣٠ ص
(٦٤)
٢٣٠ ص
(٦٥)
٢٣٠ ص
(٦٦)
٢٣٣ ص
(٦٧)
٢٥٥ ص
(٦٨)
٢٥٦ ص
(٦٩)
٢٥٨ ص
(٧٠)
٢٥٩ ص
(٧١)
٢٦٠ ص
(٧٢)
٢٦١ ص
(٧٣)
٢٦٢ ص
(٧٤)
٢٦٣ ص
(٧٥)
٢٦٦ ص
(٧٦)
٢٦٦ ص
(٧٧)
٢٦٧ ص
(٧٨)
٢٦٧ ص
(٧٩)
٢٦٨ ص
(٨٠)
٢٦٨ ص
(٨١)
٢٦٨ ص
(٨٢)
٢٦٩ ص
(٨٣)
٢٦٩ ص
(٨٤)
٢٧٠ ص
(٨٥)
٢٧١ ص
(٨٦)
٢٧١ ص
(٨٧)
٢٧٢ ص
(٨٨)
٢٧٢ ص
(٨٩)
٢٧٢ ص
(٩٠)
٢٧٣ ص
(٩١)
٢٧٤ ص
(٩٢)
٢٧٦ ص
(٩٣)
٢٧٦ ص
(٩٤)
٢٧٧ ص
(٩٥)
٢٧٧ ص
(٩٦)
٢٨٨ ص
(٩٧)
٢٨٨ ص
(٩٨)
٢٨٩ ص
(٩٩)
٢٨٩ ص
(١٠٠)
٢٨٩ ص
(١٠١)
٢٩٠ ص
(١٠٢)
٢٩١ ص
(١٠٣)
٢٩١ ص
(١٠٤)
٢٩٦ ص
(١٠٥)
٢٩٧ ص
(١٠٦)
٢٩٧ ص
(١٠٧)
٢٩٨ ص
(١٠٨)
٢٩٨ ص
(١٠٩)
٣٠٠ ص
(١١٠)
٣٠٢ ص
(١١١)
٣١١ ص
(١١٢)
٣٣١ ص
(١١٣)
٣٣٣ ص
(١١٤)
٣٣٤ ص
(١١٥)
٣٣٤ ص
(١١٦)
٣٣٥ ص
(١١٧)
٣٣٦ ص
(١١٨)
٣٣٦ ص
(١١٩)
٣٣٧ ص
(١٢٠)
٣٣٧ ص
(١٢١)
٣٣٧ ص
(١٢٢)
٣٣٨ ص
(١٢٣)
٣٣٨ ص
(١٢٤)
٣٣٩ ص
 
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص
٢٦٥ ص
٢٦٦ ص
٢٦٧ ص
٢٦٨ ص
٢٦٩ ص
٢٧٠ ص
٢٧١ ص
٢٧٢ ص
٢٧٣ ص
٢٧٤ ص
٢٧٥ ص
٢٧٦ ص
٢٧٧ ص
٢٧٨ ص
٢٧٩ ص
٢٨٠ ص
٢٨١ ص
٢٨٢ ص
٢٨٣ ص
٢٨٤ ص
٢٨٥ ص
٢٨٦ ص
٢٨٧ ص
٢٨٨ ص
٢٨٩ ص
٢٩٠ ص
٢٩١ ص
٢٩٢ ص
٢٩٣ ص
٢٩٤ ص
٢٩٥ ص
٢٩٦ ص
٢٩٧ ص
٢٩٨ ص
٢٩٩ ص
٣٠٠ ص
٣٠١ ص
٣٠٢ ص
٣٠٣ ص
٣٠٤ ص
٣٠٥ ص
٣٠٦ ص
٣٠٧ ص
٣٠٨ ص
٣٠٩ ص
٣١٠ ص
٣١١ ص
٣١٢ ص
٣١٣ ص
٣١٤ ص
٣١٥ ص
٣١٦ ص
٣١٧ ص
٣١٨ ص
٣١٩ ص
٣٢٠ ص
٣٢١ ص
٣٢٢ ص
٣٢٣ ص
٣٢٤ ص
٣٢٥ ص
٣٢٦ ص
٣٢٧ ص
٣٢٨ ص
٣٢٩ ص
٣٣٠ ص
٣٣١ ص
٣٣٢ ص
٣٣٣ ص
٣٣٤ ص
٣٣٥ ص
٣٣٦ ص
٣٣٧ ص
٣٣٨ ص
٣٣٩ ص
٣٤٠ ص

مختصر تاريخ دمشق - ابن منظور - الصفحة ١٣٩

عن عمارة بن غزية، عن عبد الله بن عروة قال: إلى الله أشكو عيبي ما لا أترك، ونعتي ما لا أتي.
وأنشد عبد الله بن عروة: من البسيط
يبكون بالدين للدنيا وبهجتها ... أرباب دنيا، عليها كلهم صادي
لا ينظرون لشيءٍ من معادهم ... تعجلوا حظهم في العاجل البادي
لا يهتدون، ولا يهدون تابعهم ... ضل المقود، وضل القائد الهادي
قال حماد بن عطيل بن فضالة: رأيت عبد الله بن عروة في سنيات خالد بن عبد الملك بن الحارث - وكان والياً لهشام بن عبد الملك على المدينة سبع سنين قحط المطر في تلك السبع فكان يقال لها: سنيات خالد، فجلا الناس من بادية الحجاز، فلحقوا بالشام، فحضرت عبد الله بن عروة بن الزبير في أمواله بالفرع - يدخل الناس في مربد تمره طرفي النهار: غدوةً فيتغدون من التمر، وعشية فيتعشون، فما زال كذلك يفعل حتى أحيا الناس.
وقال: جلونا مرة إلى الشام في جهدٍ أصاب الناس، ثم رجعنا فوجدنا عبد الله بن عروة قد هدم الثلم، وكسر الوشع، وأمرج الناس في مال أبيه، وجنى لهم فأطعمهم.
قال عبد الله بن عروة: بعث إلي عبد الله بن الزبير، فقال: انطلق إلى الحصين بن نمير حتى تلقاه، فتناظره، فانطلقت حتى لقيت الحصين بن نمير، فأدناني منه، فكلمته وأنا مشرف عليه، فجعل يتطاول إلي بعنقه.