شرح حديث نقطه - صائن الدین ابن ترکه اصفهانی - الصفحة ١٧٩
بسم الله الرحمن الرحيم الحمد لله مفيض الحكم، والصلوة على محمد وآله وسلم. دى يك ناگاه از عراق وفاق ب [١] ، وسرحدّ بسط و استنطاق،رقمى از عزيزى رسيد. مشعر به استكشاف معنى «أنا النقطة التي تحت الباء». چون در وقتى بود كه قهرمان زمان مخدّرات سراپرده غيب بر منصّات [٢] صحارى عيان، در حجله نوبهار، بر تخت مرغزار و مطيّه شاخسار در جلوه گرى داشته، قواى بوقلمون آساى ناهيد هر دم رنگى مى نمودند، و ابداعيان [٣] سرادق «كن فيكون» هر لحظه به نيكى ظاهر مى شدند، گاهى روى دلجوى غنچه عذراء، كه مريم آسا در بكرى آبستن گشته صدگونه مى آراستند، و گاهى زبان غزلسراى بلبل كه عيسى وش در مهد گويا شده، هزار دستان [٤] تلقين مى كردند، شقايق با شما مه راز مى گفت-صبا تفسيـر آيت بـاز مى گفت فسبحان من ليس كمثله شيء وهو السميع البصير. [٥] هر آينه قلم نيز سوسن مانند زبان افصاح كشيدن گرفت، وآنچه در چمن زمان و
[١] عراق: كناره دريا بدرازا، وفاق: سازگارى و سازدارى؛ عراق وفاق: هم مسلكان در اين راه(عرفان).[٢] منصات: جمع منصّة جاى ظاهر شدن چيزى.[٣] ابداعيان: جمع ابداعى چيزهاى تازه و بديع.[٤] هزاردستان: هزارآواز ـ عندليب.[٥] اقتباس از سوره شورى آيه ١١: …ليس كمثله شيه وهو السميع البصير و لى در نسخه دانشگاه بدينصورت است فسبحان الذي بيده ملكوت كل شيء وهو السميع البصير.