ناز و نیاز - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٩٢
حرف عين از وسط حلق ادا شده و در هنگام تلفظ آن، ديواره حلق جمع مىگردد و صداى حرف در حال سكون، مقدارى كشيده مىشود. مانند: عَالَمين- نَعبُدُ- انْعَمتَ- عَلَيْهمْ
٢. «حاء» و «هاء»
حرف «هاء» از حنجره و انتهاى حلق ادا شده و در هنگام تلفظ آن، هوا در ميان تارهاى صوتى محدود مىگردد و به صورت ساده ادا مىگردد، ولى حرف «حاء» از وسط حلق ادا شده و در هنگام تلفظ آن ديواره حلق فشرده مىگردد و اين حرف با گرفتگى خاصى ادا مىشود.
مانند: الرَّحمنِ- الرَّحيم- الحَمدُ للَّه- احَدٌ- سُبحانَ- بِحَمْدِهِ.
* در تلفظ حرف حاء بايد مواظب باشيم كه در اثر افراط در فشار به حلق، به صداى «خاء» تبديل نشود.
٣. «قاف» و «غين»
در تلفظ حرف «قاف» انتهاى زبان به ابتداى زبان كوچك متصل شده و سپس به صورت ناگهانى جدا مىشود.
ولى در تلفظ حرف «غين» ابتداى حلق (مرز حلق و دهان) به زبان كوچك نزديك شده و اين حرف به صورت نرم ادا مىشود. تقريبا مانند صدايى كه از غرغره كردن آب در گلو ايجاد مىشود. مانند: غَيْرِ المَغضُوبِ