معاد از ديدگاه قرآن و روايات - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٣٧
داخل بهشت نمىشود مگر كسى كه ما را بشناسد و ما او را بشناسيم (به امامت ما معرفت داشته باشد و ما او را به عنوان شيعه خود بشناسيم).
پس، شرط ورود به بهشت، اعتقاد به امامت امامان پاك و شيعه آنها بودن است. «١» اوصاف خاصى كه موجب الطاف ويژه مىشود حضرت على (ع) فرمود:
«در بهشت درختى است كه از بالاى آن زيورها خارج مىشود و از پايينش اسبهايى كه سر آنها سفيد و بدن آنها سياه است و داراى زين و لجام و بال و پرند. از اين اسبها، فضولات خارج نمىشود. اولياى خدا سوار آنان مىشوند و اسبها، آنان را در بهشت، به هر جا كه بخواهند پرواز مىدهند. افرادى كه مقامشان پايينتر از آنهاست مىگويند: اى پروردگار ما، چه چيز اين كرامت را به بندگانت رسانده است؟ خداوند جلَّ جلاله مىفرمايد: آنان شبها را قيام مىكردند و نمىخوابيدندو روزها را روزهدار بودند و نمىخوردند و با دشمن (خدا) جهاد مىكردند و از آن، دورى نمىكردند و صدقه مىدادند و بخل نمىورزيدند.» «٢» امام باقر (ع) فرمود: از پيامبر اكرم (ص) درباره گفته خداوند: «روزى كه پرهيزكاران را به صورت گروهى به سوى خداىرحمان محشور مىكنيم» «٣» سؤال شد. فرمود: اى على! آن گروه سواره هستند، آنان مردانىاند كه از خدا ترسيدند و خداوند آنان را دوست داشت و آنان را (به نعمتهاى خاص) اختصاص داد و از اعمالشان راضى شد و آنان را پرهيزكاران ناميد. سپس فرمود: اى على! قسم به كسى كه دانه را شكافت و انسان را به وجود آورد، آنان از قبرهايشان خارج مىشوند و فرشتگان از آنان استقبال مىكنند ... با هر مردى از پرهيزكاران هزار فرشته از جلو و از طرف راست و چپ هستند؛ آنان را با پرواز مىبرند تا به در بهشت اعظم مىرسانند ... پس در، براى آنها باز مىشود و داخل