«سَلامٌ عَلَيْكُمْ طِبْتُمْ فَادْخُلُوها خالِدينَ» «١» (فرشتگان به اهل بهشت مى‌گويند:) سلام بر شما، پاك و پاكيزه شديد، پس داخل شويد و بطور جاويدان در بهشت بمانيد.
«وَ ازْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقينَ غَيْرَ بَعيدٍ هذا ما تُوعَدُونَ لِكُلِّ اوَّابٍ حَفيظٍ مَنْ خَشِىَ الرَّحْمانَ بِالْغَيْبِ وَ جاءَ بِقَلْبٍ مُنيبٍ» «٢» و بهشت براى پرهيزكاران نزديك گشت و فاصله اى از آنها ندارد اين چيزى است كه به شما وعده داده مى‌شود؛ براى هر كسى كه همواره به سوى خدا باز گردد و پيمانها و احكام او را حفظ كند؛ كسى كه از خداى رحمان در نهان بترسد و همراه قلبى توبه كننده باز آيد.
اعمالى كه زمينه ورود و خلود در بهشت است‌ قرآن كريم در يك بيان كلى، ايمان و عمل صالح را شرط ورود و خلود در بهشت مى‌داند.
«وَ ادْخِلَ الَّذينَ امَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ جَنَّاتٍ تَجْرى‌ مِنْ تَحْتِهَا الْانْهارُ خالِدينَ فيها بِاذْنِ رَبِّهِمْ» «٣» و آنان كه ايمان آورده و عملهاى شايسته انجام دادند، در باغهايى داخل مى‌شوند كه از زير آنها نهرها جارى است. آنان به اذن پروردگارشان جاودانه در آن باغهاى بهشتى هستند.
بعضى از آيات، شرط ورود به بهشت را تقوا دانسته است:
«تِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتى‌ نُورِثُ مِنْ عِبادِنا مَنْ كانَ تَقِيّاً» «٤» آن بهشتى است كه به ارث مى‌دهيم از ميان بندگانمان به كسانى كه با تقوا باشند.
امام باقر (ع) فرمود:
«لايَدْخُلُ الْجَنَّةَ الَّا مَنْ عَرَفَنا وَ عَرَفْناهُ» «٥»