ترجمه قرآن - مصباح زاده، عباس - الصفحة ٢٥٨ - ١٤ - سورة إبراهيم

آيا ندانيد كه خدا آفريد آسمانها و زمين را براستى اگر خواهد ببرد شما را و بياورد خلقى تازه (١٩)
و نيست آن بر خدا دشوار (٢٠)
و ظاهر شدند بر خدا همگى پس گفتند ضعيفان آنان را كه طلب بزرگى كردند بدرستى كه ما بوديم شما را پيروان پس آيا شما هستيد كفايت كنندگان از ما از عذاب خدا هيچ چيز گفتند اگر هدايت كرده بود ما را خدا هدايت كرده بوديم شما را يكسانست بر ما خواه جزع نموده باشيم يا صبر كرده باشيم نيست ما را هيچ گريزگاهى (٢١)
و گفت شيطان چون گذارده شد امر بدرستى كه خدا وعده داد شما را وعده راست و درست و وعده دادم شما را پس خلاف كردم بشما و نبود مرا بر شما هيچ تسلطى مگر آنكه خواندم شما را پس اجابت كرديد مرا پس ملامت نكنيد مرا و ملامت كنيد نفسهاتان را نيستم من فريادرس شما و نيستيد شما فريادرس من بدرستى كه كافر شدم بانچه شريك گردانيد مرا از پيش بدرستى كه ظالمان مر ايشان را است عذابى دردناك (٢٢)
و در آورده مى‌شوند آنان كه گرويدند و كردند كارهاى شايسته در بهشتهائى كه ميرود از زير آنها نهرها جاودانيان در آن باذن پروردگارشان درودشان در آنها سلام است (٢٣)
آيا نمى‌بينى كه چگونه زد خدا مثل را كلمه پاكيزه چون درخت پاكيزه‌ايست كه اصلش ثابت و فرعش در آسمان (٢٤)