به نام خدا كه رحمتش بى‌اندازه است و مهربانى‌اش هميشگى (٠)
طسم (١)
اين است آيات [با عظمت اين‌] كتاب روشنگر. (٢)
شايد تو مى‌خواهى براى اينكه آنان ايمان نمى‌آورند، خود را از شدت اندوه هلاك كنى! (٣)
اگر بخواهيم معجزه‌اى بزرگ از آسمان بر آنان نازل مى‌كنيم كه فروتنانه و بى‌اختيار در برابرش گردن نهند، (٤)
هيچ [مايه‌] تذكر جديدى از سوى [خداى‌] رحمان براى آنان نمى‌آيد، مگر آنكه از آن روى‌گردان مى‌شوند. (٥)
همانا [آيات و وعده‌هاى ما را] تكذيب كردند [تا جايى كه آنها را به مسخره گرفتند] پس به زودى خبرهاى [مهم‌] آنچه كه آن را مسخره مى‌كردند [از حقّانيّت آيات، وعده‌هاى ما و تحقّق عذاب‌هاى دنيايى و آخرتى‌] به آنان مى‌رسد. (٦)
آيا [با تأمل‌] به اين زمين ننگريستند كه در آن چه بسيار از هر نوع [گياهان و درختان‌] نيكو رويانديم؟ (٧)
يقيناً در اين [روياندن انواع نباتات‌] نشانه‌اى است [بر قدرت، ربوبيّت خدا و اينكه مردگان را زنده مى‌كند] ولى بيشترشان [به خاطر رسوخ كبر و لجاجت در باطنشان‌] ايمان‌آور نبوده و نيستند. (٨)
و يقيناً پروردگارت همان تواناى شكست‌ناپذير مهربان است. (٩)
[ياد كن‌] هنگامى را كه پروردگارت موسى را ندا داد كه: خود را به قوم ستمكار برسان. (١٠)
[به سوى‌] قوم فرعون [كه به آنان بگويى:] آيا [از سرانجام شرك و طغيان كه خشم و عذاب خداست‌] نمى‌پرهيزيد؟! (١١)
گفت: پروردگارا! به راستى مى‌ترسم مرا تكذيب كنند، (١٢)
و سينه‌ام [از اين وظيفه سنگين‌] تنگى مى‌كند، و زبانم روان و گويا نمى‌شود، پس به سوى هارون هم [پيام نبوّت‌] بفرست [تا مرا در اين وظيفه سنگين يارى دهد.] (١٣)
و آنان را بر من ادعاى جرمى است كه مى‌ترسم [به سبب آن‌] مرا بكشند. (١٤)
[خدا] گفت: اين چنين نيست [كه فرعون بر تو پيروز شود] پس شما دو نفر معجزات ما را ببريد كه يقيناً ما همراه شما شنونده [گفتار هر دو طرف‌] هستيم [پس شما دو نفر را بر پايه دليل و برهان و معجزه بر آنان پيروز مى‌كنيم.] (١٥)
بنابراين خود را به فرعون برسانيد و بگوييد: يقيناً ما فرستاده پروردگار جهانيانيم. (١٦)
با اين وصف، بنى‌اسرائيل را [آزاد كن و] با ما بفرست. (١٧)
[فرعون‌] گفت: آيا ما تو را در كودكى در ميان خود نپرورانديم، و ساليانى چند از عمر خود را در ميان ما درنگ نكردى؟ (١٨)
و آن كارت را كه كردى، كردى در حالى كه از ناسپاسان [زحمات و نعمت هاى ما] بودى. (١٩)