بى‌ترديد براى شما در [روش و شيوه‌] آنان سرمشقى نيكوست، براى كسى كه به خدا و روز قيامت اميد دارد. و هر كس [از اقتداى به آن روش و شيوه‌] روى برگرداند [زيانى به خدا نمى‌رساند]؛ زيرا خدا همان بى‌نياز و ستوده است. (٦)
اميد است خدا ميان شما و كسانى از كافران كه با آنان دشمنى داشتيد [به وسيله اسلام آوردنشان‌] دوستى قرار دهد، و خدا تواناست، و خدا بسيار آمرزنده و مهربان است. (٧)
خدا شما را از نيكى كردن و عدالت نسبت به كسانى كه دركار دين با شما نجنگيدند و شما را از ديارتان بيرون نكردند باز نمى‌دارد؛ زيرا خدا عدالت پيشگان را دوست دارد. (٨)
خدا فقط شما را از دوستى با كسانى نهى مى‌كند كه در كار دين با شما جنگيدند، و از ديارتان بيرون راندند، و در بيرون راندنتان به يكديگر كمك كردند. و كسانى كه با آنان دوستى كنند، پس دوستى كنندگان همان ستمكارانند. (٩)
اى مؤمنان! هنگامى كه زنان باايمان [با جدا شدن از همسرانشان‌] هجرت كنان [از ديار كفر] به سوى شما مى‌آيند، آنان را [از جهت ايمان‌] بيازماييد، البته خدا خود به ايمان آنان داناتر است. پس اگر آنان را باايمان تشخيص داديد، آنان را به سوى كافران [كه همسرانشان هستند] باز مگردانيد، نه اين زنان بر كافران حلال‌اند، و نه آن كافران بر اين زنان حلال‌اند، و مهريه‌اى كه همسران كافر به زنان مؤمن خود داده‌اند به آنان بپردازيد، و بر شما گناهى نيست در صورتى كه مهريه‌شان را به آنان بدهيد، با آنان ازدواج كنيد، و به عقد و پيوندهاى زنان كافر [تان كه به كفار پيوسته‌اند] پاى‌بند نباشيد [كه آن عقد و پيوند باطل شده و وظيفه شما رها كردن آنان است‌] و آنچه را شما [براى همسران مرتد و فرارى خود كه به كافران پناهنده شده‌اند] هزينه كرده‌ايد [از كافران‌] بخواهيد، و آنان هم بايد آنچه را هزينه كرده‌اند از شما درخواست كنند؛ اين حكم خداست كه ميان شما حكم مى‌كند، و خدا دانا و حكيم است. (١٠)
اگر برخى از همسران شما با پيوستن به كفار از دست شما رفتند [و كافران مهريه مورد مطالبه شما را ندادند] و شما غنيمتى يافتيد، پس به كسانى كه همسرانشان را [به خاطر پيوستن به كفار] از دست داده‌اند معادل مهريه‌اى كه داده‌اند از غنايم بپردازيد، و از خدايى كه به او ايمان داريد پروا كنيد. (١١)