به نام خدا كه رحمتش بى‌اندازه است و مهربانى‌اش هميشگى (٠)
سوگند به صف بستگان [مانند فرشتگان، نمازگزاران و جهادگران‌] كه صفى [منظم و استوار] بسته‌اند، (١)
و به بازدارندگان كه [انسان را از گناهان‌] به شدت باز مى‌دارند، (٢)
و به تلاوت‌كنندگان وحى، (٣)
كه بى‌ترديد معبود شما يگانه است، (٤)
پروردگار آسمان‌ها وزمين وآنچه ميان آنهاست، و پروردگار مشرق‌ها، (٥)
همانا ما آسمان دنيا را به زيور ستارگان آراستيم، (٦)
و آن را از هر شيطان سركشى حفظ كرديم، (٧)
آنان نمى‌توانند به سخنان فرشتگان بسيار مكرم و شريف گوش فرا دهند، و [هرگاه به گوش دادن برخيزند] از هر سو [شهاب‌] به سويشان پرتاب مى‌شود، (٨)
تا با خفت وخوارى رانده شوند، وبراى آنان عذابى هميشگى است، (٩)
مگر آنكه شيطانى خبرى را [دزدانه و] با سرعت بربايد [و فرار كند] كه در اين صورت گلوله‌اى آتشين و شكافنده او را دنبال مى‌كند. (١٠)
پس از منكران معاد بپرس: آيا آفرينش آنان سخت‌تر و دشوارتر است يا آنچه [مانند فرشتگان، آسمان‌ها، زمين، كوه‌ها و...] آفريده‌ايم؟ [به يقين آفرينش آنان كارى ناچيز است چون‌] ما آنان را از گِلى چسبنده آفريده‌ايم، (١١)
بلكه [تو از انكارشان‌] تعجب مى‌كنى و آنان مسخره مى‌كنند، (١٢)
و هنگامى كه به آنان تذكر، مى‌دهند متذكّر نمى‌شوند؛ (١٣)
و چون معجزه‌اى را مى‌بينند به شدت مسخره مى‌كنند [و ديگران را هم به مسخره وامى‌دارند،] (١٤)
و مى‌گويند: اين جز جادويى آشكار نيست. (١٥)
[مى‌گويند:] آيا زمانى كه ما مُرديم و خاك و استخوان شديم، حتماً برانگيخته مى‌شويم؟ (١٦)
و آيا پدران پيشين ما [هم برانگيخته مى‌شوند؟] (١٧)
بگو: آرى، [برانگيخته مى‌شويد] در حالى كه خوار و ناچيز هستيد. (١٨)
جز اين نيست كه آن يك فرياد عظيم است كه [وقتى واقع شود] ناگاه [همه زنده مى‌شوند و حيرت‌زده منظره قيامت را] مى‌نگرند، (١٩)
و مى‌گويند: اى واى بر ما! اين روز جزاست! (٢٠)
[آرى‌] اين همان روز جدايى [ميان حق و باطل‌] است كه همواره آن را انكار مى‌كرديد. (٢١)
[آن گاه ندا رسد:] ستمكاران و هم‌رديفان آنان و معبودهايى را كه همواره به جاى خدا مى‌پرستيدند، گرد آوريد. (٢٢)
پس همه را به سوى راه دوزخ راهنمايى كنيد. (٢٣)
آنان را نگه داريد كه حتماً مورد بازپرسى قرار مى‌گيرند. (٢٤)