سفير حق و صفير وحي - منتظري، حسينعلي - الصفحة ١٧٩ - عدم منافات بين غرض ذاتي نداشتن حق تعالي و غرض داشتن او به لحاظ مرتبه فعل

حل همه اين معضلات بدين است كه نفس نيرومند و مؤيد پيامبر را فاعل اراده ها و صاحب اغراض و خالق آيات و جاعل احكام بدانيم، نفسي كه از فرط نيرومندي، خليفه خدا بر روي زمين است و دست او دست خدا و سخن او سخن خداوند است . و قرآن معجزه اوست . نظام همبسته و بي رخنه هستي، و نسبت فاعلي و معيت قيوميه خداوند با ممكنات و جريان عليت در عظام و عروق موجودات، جايي براي رابطه قراردادي و اعتباري و انساني پادشاه و پيك باقي نمي گذارد. خدا جهان را چنان مديريت نمي كند كه پادشاهي مملكتي را. بل مديريت او چون مديريت نفس است نسبت به بدن (در مدل هاي كلاسيك طبيعيات). بدن چون يك ماشين خودگردان كار مي‌كند اما در قبضه تسخير نفس است و چنان نيست كه هردم، نفس اراده اي بكند تا نورون ها شليك كنند يا هورمون ها در خون بريزند.گرچه قلب هم به قول صدرالدين شيرازي، به اراده خفيه نفس مي‌تپد. "كار بي چون را كه كيفيت دهد؟" اين تمثيل و تقريب دست كم نشان مي‌دهد كه تا تصوير درستي از رابطه خدا و جهان نداشته باشيم، پيامبرشناسي و وحي شناسي هم چهره راستين شان را آشكار نخواهند كرد و زنداني اسطوره هايي خواهيم شد كه براي هر رابطه علي و هرگونه كاركرد و فاعليتي چهره اي و شخصيتي مي‌تراشند و جهان را از غوغاي رفت و آمد موجودات خيالين پر مي‌كنند".