سفير حق و صفير وحي - منتظري، حسينعلي - الصفحة ١٦٠ - نگاهي گذرا به برخي از آيات كه معارض با علم پنداشته شده است

مراد از آيات قرآن، راه سهولت در فهم مراد را تعقيب و پيشنهاد مي‌كند; آن هم بدين گونه كه در معركه تعارضي كه بين علم و آيات قرآن پنداشته مي‌شود يكباره ميدان را رها و خود را خلاص و راحت نموده و به جاي زحمت در كشف مراد گوينده آن، صورت مسأله را پاك كرده و آيات را يكسره بشري و خطاپذير و علومي ناقص بدانيم و خطاي مزعوم متوجه به خداوند را متوجه سفير او و پيامبرش بنمائيم ! آخر اين كجايش سهولت در فهم است ؟ اين اساسا فهم كردن آيه نيست چه رسد به اينكه سهولت در فهم آن باشد. در واقع اين سهولت در نسبت خطا به پيامبر٦ و ناقص شمردن مفاد برخي از آيات قرآن است . و اساسا چرا خود نظريه بشري دانستن و خطاپذيري و خطاانگاري نسبت به قرآن، بشري و خطاپذير و خطا و علمي ناقص انگاشته نشود؟ اگر امر دائر شد بين خطاي اين نظريه و خطاي كسي كه توانسته است نزول آياتي مثل : (الي الله ترجع الامور) ، (الله نور السموات والارض) ، (هو الاول والاخر والظاهر والباطن) را تحمل كند - كه به اعتراف نويسنده محترم اين آيات نمودار اوج معراج روحاني پيامبر است - خطا و خطاپذيري كداميك اولويت دارد؟ برفرض كه برخي از آيات به فهم ما نيايد چرا اين آيات كه شمار آنها هم نسبت به مجموع آيات قرآن بسيار اندك است از قسم وحيي نباشد كه به نظر حكماء "وحي غير صريح" و محتاج به تأويل است و به تعبير قرآن متشابهي مي‌باشد كه تأويل آن را تنها راسخان در علم مي‌دانند؟