«بسم اللّه الرّحمن الرّحيم، امّا بعد الحمد و الصّلاة، فقد قرأ علىّ، سيّدنا الأجلّ الأمجد الأعظم، قدوة السادات العظام و خلاصة الأماجد الكرام، شمس سماء السيادة و النقابة و المجد و الكمال، غرّة سيّما النجابة و الفضل و العزّة و الإقبال المستغنى عن الإطالة الإطناب، فى نشر المحامد و الألقاب، سيّدنا السيّد سليمان- أدام اللّه تعالى معاليه و حرسه فى ايّامه و لياليه و قدّس اللّه روح والده الأعزّ، افتخار أعاظم السّادات فى زمانه، مرجع أفاخم أصحاب السعادات و أوانه- السيّد شمس الدّين محمّد بن شدقم الحسينى المدنى- طاب ثراه- هذه الرّسالة الإثنى عشريّة و قد أجزت له أن يرويها عنّى لمن شاء و أحبّ و اللّه سبحانه ولىّ التّوفيق و الإعانة و كتب هذه الأحرف، بيده الجانية الفانية، أقلّ العباد، مؤلّف الرسالة، محمّد المشتهر ببهاء الدّين العاملى- عفى اللّه عن سيئاته- سائلا من سيّدنا و مخدومنا- سلّمه اللّه- لاجرا على صفحة خاطره الشّريف، سوانح الدّعوات فى مظانّ الإجابات و وقع تحرير هذه الأحرف فى العشر الثّالث من الشّهر الثّانى من السنة السّادسة عشر بعد الألف من الهجرة و الحمد للّه اوّلا و آخرا».

مؤلّف، اين رساله را با اهدانامه‌اى مذهّب و با خطّ شريف خود در برگ نخست، به سيّد سليمان هديه كرده، حاشيه‌نويسى از مؤلّف با نشان «منه دام ظلّه العالى، مدّ ظلّه العالى» دارد، تملّك «محمّد جواد شفيعى» همراه دو مهر شش‌گوش در برگ نخست و تملّك «سيّد محمّد جزايرى‌[١]» به تاريخ ١٣٨٣ ه، قبل از برگ آغازين آمده،

[١]. مرحوم آيت اللّه سيّد محمّد جزايرى از نوادگان مرحوم محدّث بزرگوار، سيّد نعمت اللّه جزايرى است. وى كتابخانه شخصى نفيسى داشت و بيشترين آن از آثار اجدادش به‌ويژه سيّد نعمت اللّه بوده است. وى قبل از آنكه در تهران اقامت كند، مقيم اهواز بود، اينجانب با همراهى خاله‌زاده‌ام آيت اللّه سيّد مهدى لاجوردى، پيرامون ٣٥ سال گذشته، تعدادى از نسخه‌هاى نفيس خطّى فارسى و عربى او را براى كتابخانه بزرگ پدر بزرگوارم خريدارى نمودم. از جمله- نسخه‌هاى بسيار نفيس وى دو نسخه شرح استبصار، نسخه اصل به خط سيّد نعمت اللّه و نيز دو جلد شرح تهذيب نيز نسخه اصل مى‌باشد.