جنگ در تاريكى (شيعه و سنى چه فرقى دارند؟) - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣ - درآمد و مقدمه

بنابراين بايد هم اهل علم مذهبى و هم تحصيلكرده‌هاى متدين پوهنتون در روشنايى عقايد و اصول مذهبى خود بفهمند كه برادرى دينى و دوستى و صميميت همكارى آنان در راه تقويه دين اسلام و منافع ملى و كشورى از نظر دين اسلام نه تنها مانعى ندارد كه مطلوب و مرغوب هم است، و هردو مذهب و طريقه اسلامى ميباشد و پيروان تسنن و تشيع مسلمانند.

هردو طرف معتقد به خداى يگانه كه مدير جهان و رازق روزى‌خوران است، مى‌باشند و هردو طرف قرآن مجيد را كلام خدا و واجب الاتباع مى دانند و به اصول دين اسلام (توحيد، نبوت و معاد) قائلند، و به انبياء و رسولان و كتب آسمانى و ملائكه ايمان دارند و ضروريات دين- نماز، روزه، حج، جهاد، زكات و خمس و امر به معروف و نهى از منكر- را قبول دارند و شراب، ميته، گوشت خوك، ربا، ريا، زنا، لواط و همه زشتيهايى كه در قرآن مجيد و سنّت رسول اكرم از آنها نهى شده است حرام مى‌دانند، و اختلاف در فروعات جزئيه كه از سوى مجتهدين بر حسب موازين اجتهادى صورت گرفته ضرورى به دين پيروان آنان نميرساند.

مجتهد چه مطابق واقع فتوا داده باشد و چه به اشتباه رفته باشد داراى اجر است. و ايرادى بر او نيست. هرانسان به فوق قدرت خود مكلّف نيست.