[١] آیت اللّه سیدکاظم اخوان مرعشی در سال ١٢٩٨ ش ١٣٢٧ ق، توأم با برادرش آیت اللّه سیدمهدی، در نجف اشرف و در بیت علم و تقوا زاده شد. وی در پنج سالگی پدر عالم خود را از دست داد ولی این امر، خللی در اراده او ایجاد نکرد و به فراگیری علوم اسلامی همت ورزید. از این رو در سیزده سالگی راهی حوزه علمیه قم شد و به تحصیل خود ادامه داد. آیت اللّه اخوان مرعشی با پشت سر گذاشتن سطوح حوزه، در درس های خارج آیات عظام: سید محمد حجت کوه کمره ای، سید محمد تقی خوانساری، امام خمینی و بیش از همه به درس های آیت اللّه بروجردی حاضر شد و مبانی علمی اش را استوار ساخت. ایشان در ٣٢ سالگی و پس از اقامت هفده ساله در قم، به نجف رفت و علاوه بر تحصیل در محضر آیت اللّه سید عبدالهادی شیرازی، به تدریس سطوح عالی حوزه پرداخت. آیت اللّه اخوان مرعشی، پس از بیست و دو سال اقامت در نجف، در سال ١٣٥٠ ش به ایران بازگشت و پس از اقامتی دو ساله در قم، به عزم مجاورت امام رضا(ع) در مشهد مقدس به تالیف، تدریس و افتا و اقامه جماعت مشغول شد. معظم له در اوج گیری نهضت اسلامی مردم مشهد علیه رژیم پهلوی نقش اساسی داشت، خانه اش کانون رایزنی ها و تصمیم گیری ها بود و در شکستن محاصره بیمارستان امام رضا(ع) مردانه اقدام نمود. وی پس از پیروزی انقلاب هم چند بار به جبهه های نبرد حق علیه باطل شتافت و در تقویت روحیه رزمندگان اسلام، تلاش فراوانی از خود نشان داد. برخی از آثار آیت اللّه اخوان مرعشی عبارتند از: مناسک حج، حاشیه بر عروه الوثقی، شرح عروه الوثقی و تقریرات درس فقه آیت اللّه بروجردی. آن فقیه بزرگوار سرانجام در هجدهم تیرماه ١٣٨١ ش برابر با ٢٧ ربیع الثانی ١٤٢٣ ق در ٨٣ سالگی دار فانی را وداع گفت و پس از تشییعی با شکوه، در رواق دارالزّهد حرم مطهر امام رضاع به خاک سپرده شد.
[٢] در ١٩ تیر ١٢٨٧ برابر با ١٠ ربیع الثانی ١٣٢٦ق، یک کاپیتان روسی به بهانه این که اسبش به خاک ایران فرار کرده، به همراه شش سرباز روسی وارد خاک ایران شدند و دو ایرانی ساکن در آن منطقه را کشتند. اقوام کشته شدگان نیز به انتقام از این رفتار وحشیانه، کاپیتان روسی و دو همراه او را کشتند. روس ها که خود در پی بهانه بودند، پس از آگاهی از این ماجرا، به روستایی در بین مرز دو کشور حمله کردند و پس از کشتن ٣٧ تن از مردم بی گناه، ١٣٥ خانه را به آتش کشیدند و سپس به غارت روستا پرداختند. چهار روز بعد، روستاهای دیگری را نیز غارت کرده و پس از کشتن چهل تن از مردم، ٣٥٠ خانه دیگر را آتش زدند. ابعاد این فاجعه و جنایت به حدی وسیع و دردناک بود که محمدعلی شاه دستور داد تا مراسم جشن تولد او را تعطیل کرده و هزینه های آن را صرف مردم خسارت دیده کنند.